[ฟิคสด Magi] Another Story [Kouen x Aladdin] –04–

Title : Another Story

Fandom :Magi
Rate : PG-15
Pairing: Ren Kouen x Aladdin

 Note :

มโนต่อจากฟิคสดซินอาลีของ @Blood_hana เป็นเรื่องของฝั่งอาละดินค่ะ

 ของบลัด >> Wedding Story

ฟิคสดจากที่ฟลัดๆ ไว้ในทวิตเตอร์ ภาษาไม่สละสลวย คิดอะไรได้ก็แต่งเป็นมุกไปเรื่อยๆ นะคะ
ปล.อาละดินในฟิคนี้สัก 14 ล่ะค่าา

ถึงจะรับปากไว้ว่า ‘ไม่หนี’ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะขาดการติดต่อกับคนอื่นซะหน่อย ในมุมของห้องเก็บของอาละดินง่วนกับการหาของบางสิ่ง

เจอแล้ว! เด็กน้อยยิ้มร่า ลูกแก้วคริสตัลทรงกลมใสแบบเดียวกับที่ยามุซังเคยให้ไว้สื่อสารกัน เหลือก็เคยใส่ลูฟและคำสั่งลงไปเท่าที่จำได้

แต่เสี่ยงตรงที่… เธอไม่มีไม้เท้า การร่ายคำสั่งอาจจะไม่ถูกต้องนัก แต่ก็นั่นแหละ! โอกาสที่จะอยู่คนเดียวแบบนี้หาได้ง่ายๆ ที่ไหน มันต้องลอง!

สองมือประคองลูกแก้วอย่างตั้งใจ สมาธิจดจ่อกับร่ายคำสั่งเวทมนตร์เท่าที่จดจำได้ แต่ยังไม่ทันได้ร่ายจบก็มีคนมาขัดจังหวะซะก่อน ทำอะไรน่ะยัย….

ห้องทั้งห้องสว่างเรื่อเรืองด้วยลูฟสีขาวเปล่งประกายเจิดจ้าจนพร่าตา เล่นงานประสาทรับรู้ให้พร่าเลือนไปชั่วครู่ รู้ตัวอีกทีโคเอ็นสิ่งที่เห็นก็..

ไม่ใช่แค่เพียงเด็กสาวเมไจที่ลักพาตัวมา แต่เป็นเด็กน้อยตาใสชายหญิงคู่หนึ่งแทน อาละดินตะลึงอึ้ง ส่วนโคเอ็นงงหนัก เด็กนี้โผล่มาจากไหนกัน?

เด็กชายมีดวงตาสีน้ำเงินเข้มกลมโตแบบเดียวกับเมไจ แต่เส้นผมกลับเป็นสีแดงเพลิง เด็กหญิงมีตาสีแดงเข้มเรียวสวยชวนคุ้น เส้นผมสั้นประบ่าสีน้ำเงิน

ท่านป้อ? เสียงแหลมใสของเด็กผมแดงที่พูดยังไม่ชัดนักเรียกพลางชี้นิ้วมาที่เขา ส่วนเด็กชายกอดหมับที่เอวของเมไจที่ยังเอ๋ออยู่แล้วส่งสายตาดุมาให้

โคเอ็นว่างงแล้ว แต่อาละดินงงเงิบกว่า เธอร่ายคำสั่งเพื่อติดต่อกับฝั่งซินเดรีย ไหงกลายเป็นเรียกใครก็ไม่รู้? มากันอะ…

เอ่อ…นายเป็นใ… พูดยังไม่จบประโยคดีก็ต้องชะงักกึกกับสัมผัสที่แนบลงมาบนผิวแก้ม ใบหน้าร้อนฉ่าด้วยความเขิน จ้องคนกระทำตาโต

คา… คาโฮขี้โกง! ไม่ทันให้คนหอมแก้มเอ่ยจบ เด็กหญิงที่ตอนแรกชี้ไม้ชี้มือก็หันมาตะปบเด็กชายหมับ แล้วก็หอมแก้มนวลคนตรงกลางไปอีกฟอด

เจ้าสองคนเป็นใคร เสียงทุ้มลึกกัดฟันกรอดเดินเข้าไปหิ้วคอเสื้อเด็กหญิงชายด้วยมือคนละข้าง เย่นกันๆ ท่านป้อจะเย่นกันเหยอ? เด็กหญิงกางมือทำท่าบิน

อาละดินยังจับต้นชนปลายไม่ได้… แต่คำสั่งเมื่อครู่เป็นการสื่อสาร ไม่ใช่ว่าเธอเผลอไปเรียก ‘ใคร’ จากห้วงเวลาไหนมาหรอกนะ!

แบบนี้กระแสลูฟกับเวลาก็บิดเพี้ยนกันพอดี เด็กสาวแทบอยากทึ้งหัว อยากไม่ทันได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากด้านบนซะก่อน

จูดัลคุง? เมไจคนที่3กระโดดลงจากขื่อ มือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความขบขัน ส่วนอีกมือขย้ำศีรษะเล็กอย่างบันเทิงหนัก น่าสนุกเเฮะ งานนี้ ฮา

เฮ้ย! ส่งยัยหนูนั่นมาให้ดูหน่อยสิโคเอ็น มาถึงก็กร่างเลย อาละดินที่ยืนตรงกลางละล้าละลัง ไม่รู้จะทำอะไรดี จูดัลคุง… จะเอาเด็กไปทำอะไรเหรอฮะ

ผู้ได้ฉายาแม่ทัพเพลิงขมวดคิ้วหม่น ถึงจะไม่ได้รู้จักอะไรเด็กสองคนนี้ แต่เมไจขององค์กรไว้ใจไม่ได้ แต่…มือของจูดัลคว้าหมับที่ไหล่เมไจร่างเล็ก

ราวกับขู่อย่างไรอย่างนั้น ช่วยไม่ได้… จูดัลรับเด็กหญิงกับเด็กชายมาหิ้วด้วยมือคนละข้าง ตาสีเข้มจ้องสลับไปมา

รู้สึกได้ถึงการผสมผสานและหลอมรวมของกระแสบางอย่าง เข้ากับเอกลักษณ์ทางกายภาพที่คุ้นตา หากเมื่อเงยหน้ามองเทียบเด็กสาวกับชายหนุ่มที่ยืนเคียงกัน

ก็พบคำตอบ เฮ้… น่าสนุกจริงๆ ซะด้วย จูดัลแสยะยิ้ม ก่อนจะเลื่อนหน้าไปชิดเด็กน้อย ชื่ออะไรน่ะเจ้าตัวกระเปี๊ยก

เด็กสาวยิ้มหวานตอบ คิริน..คิร๊นน นั่นพี่คาโฮแระะ จูดัลจ๊างงงง สรรพนามเรียกสนิทสนาม ซ้ำนังยื่นมือตรงมาหาเหมือนจะขอให้อุ้มดูคุ้นเคย

จูดัลทำหน้าเหวอ ตลกจนอาละดินที่ยืนอยู่ข้างโคเอ็นต้องอาศัยชายกางเกงมาปิดกลั้นขำ จังด้วยแหละฮะ คุณลุง.. น่ารักเนอะ คิกๆ

จูดัลจังบ้าอะไรห๊า? คนโดนเติมจังตวาด มือปล่อยเด็กชายผมแดงแล้วคว้าไหล่เล็กของเด็กหญิงตัวน้อยเขย่า หัวสั่นหัวคลอน คิกๆ เย่นหมุนๆ เหยอจูดัลจ๊าง

ฝ่ายเด็กชายคาโฮพอปล่อบปุ๊บก็แล่นไปกอดเอวร่างเล็กผมสีเดียวกันที่สูงกว่าเพียงเล็กน้อย แล้วไซร้หัวกับอกอย่างอ้อนๆ โคเอ็นฉุนกึ่ก ง่า..คาโฮคุง

และโคเอ็นยิ่งฉุนหนักเมื่อมือเล็กๆ นั่นขยำลงไปบนอกข้างที่ตัวเองไม่ได้ซุก อาละดินหัวเราะแฮะๆ เคยแต่ไปซุกกับขยำของพี่สาวคนอื่น โดนเองนี่มัน…

ฝ่ายจูดัลก็โดนเด็กหญิงปั่นหัว ทั้งปีนไปดึงผมเปียเล่น ดึงแก้ม ขี่คอ ดุก็หัวเราะเอิ้กอ้ากราวกับชินซะเต็มประดา

อ๊ะ! คุณลุง..ใจเย็นๆ นะฮะ อาละดินรีบปรามเมื่อเห็นเงาทะมึนพาดผ่านใบหน้าร่างสูงกว่าจนดูเหี้ยมเกรียม

แต่ก่อนที่จะได้มีการฆาตกรรมเด็กเกิดขึ้น เสียงวิ่งตึงตังของคนหลายคนก็ดังขึ้นมาเรียกความสนใจซะก่อน

พี่เอ็น! เจอตัวยัยเด็… โคฮาชะงักค้าง พาลให้สาวใช้ที่วิ่งตามมาเป็นพรวนล้มโครมจากการหยุดกะทันหันไปตามๆ กัน

เด็กพวกนี้ใครเนี้้ย? โคฮาถาม ส่วนจอมเวทหญิงที่เดินตามมาเป็นพรวนกลับเห็นกระแสลูฟแปลกๆ รอบตัวของเด็กทั้งสองคนนั้น

เหมือนเขาจะข้ามเวลาหรือโดนผมเรียกมาแหละ แฮะๆ อาละดินสารภาพ เรียกสายตาทุกคู่ให้มองเขม็งไปที่เจ้าตัวที่เกาแก่มยิ้มแหยอยู่

ดูจากลูฟรอบตัวเด็กสองคนนั้นมีความเกี่ยวข้องกับเจ้าเปี๊ยกและโคเอ็น ข้าบอกได้เท่านี้ล่ะน่ะ

จูดัลทิ้งท้ายไว้แค่นี้ ก่อนจะหายไปตามประสา โดยมีเสียงหนูน้อยตาสีแดงเข้มยิ้มส่งแล้วโบกลาเสียงใส แล้วเจอกันน้าา จูดัลจ๊างงง

เป็นข้อสรุปแบบเดียวกับที่บรรดาแม่มดเทียมข้ารับใช้ของโคฮาวิเคราะห์ไว้ แต่ไม่กล้าฟันธงลงไปให้แน่ชัดเช่นนักบวชของจักรวรรดิ

เด็กหญิงกับเด็กชายโดนจับแยกออกไปจากการเกาะแกะเมไจตัวน้อย ที่ตอนนี้กำลังนั่งสำนึกผิดที่แสดงความวุ่นวายให้กับใครต่อใครไปหมด

ผม…ขอโทษนะฮะ คุณลุง อาละดินเอ่ยเสียงหงอย มือประสานกันที่หน้าขาก้มหน้าลงมองพื้น ไม่กล้าเงยขึ้นไปสบกับดวงตาสีเพลิงคมกล้าคู่นั่นแม้แต่น้อย

กลัวง่า….คุณลุงโคเอ็น น่ากลัวสุดๆ ไปเลย!!

คิดจะหนีรึไง? โคเอ็นว่าขณะดูม้วนหนังสือในมือ ตาละจากร่างของเด็กน้อยแล้วแต่กระแสคุกคามยังอวลไปทั่วห้อง อาละดินเกร็งหนัก เปล่านะ…ฮะ ผมแค่…

แค่…? เสียงทวนคำลอยมา อาละดินกลืนน้ำลายอึ่กใหญ่ แล้วถึงตอบ แค่อยากติดต่อคนอื่นบ้าง หายไปเกือบปีแบบนี้ ผมก็อยากรู้ความเคลื่อนไหวคนอื่นบ้าง

ตลอดเวลา…อยู่ที่นี่สะดวกสบาย อยากไปไหน อยากทำอะไร อ่านหนังสือหรือค้นคว้าเวทมนตร์อะไรก็มีคนคอยสนับสนุนให้ก็จริง แต่เธอไม่มีอิสระจะติดต่อกับเพื่อนเก่าเลยสักคน

ป่านนี้อาลีบาบาคุงจะเป็นยังไง? ไปได้ดีกับคุณลุงซินแบดมั้ย? คุณโมลล่ะ…ยามุซังล่ะ? เธอไม่รู้อะไรเลย พยายามลองส่งจดหมายหรือติดต่อกันทางอื่นก็จับตามอง โดนห้าม

จนหลังๆ มานี่ อาละดินเพิ่งรู้สึกตัวได้จริงๆ ว่า ตัวเองเป็นเหมือนนักโทษ… เพียงแต่เป็นนักโทษที่มีสิธิพิเศษมากน้อยตามความใจดีของผู้คุมอย่างคุณลุง คือมีอิสระจะไปไหนมาไหนในฐานทัพแห่งนี้ก็ได้

แต่ไม่มีสิทธิออกไปภายนอกกำแพงนี้

ทั้งๆ ที่… ขอเพียงมีไม้เท้าหรือด้ามอะไรสักอย่างมาไว้ในมือ หรือแค่ได้ผ้าโพกหัวเวทมนตร์คืนมา ไม่ว่าอะไรก็หยุดเธอไม่ได้แท้ๆ

อาละดินรู้สึกว่าตัวเองพลาดเองที่ไว้วางใจ….หรือมองโลกง่ายไป คราแรกตั้งใจว่าจะสืบหาความจริงเกี่ยวกับองค์กรในจักรวรรดิเจิดจรัสและหาความรู้ที่ที่แห่งนี้รวบรวมไว้

แต่การณ์กลับเป็นว่า…ตัวเองกับมาติดอยู่ในนี้ซะแทน ราวกับนกที่ถูกเด็ดปีก

ปรารถนาจะบิน…หากไร้ซึ้งปีกจะทะยานไปสู่ท้องฟ้า

นี่…คุณลุงฮะ ตกลงคุณลุงต้องการอะไรจากผมกันแน่?

คำถามเดิมทวนซ้ำ พร้อมกับดวงตากลมโตสีน้ำเงินเข้มแวววับที่จ้องตรงมาอย่างไม่หลบเลี่ยง

เด็กๆ น่ะโตเร็ว…. เพียงชั่วระยะเวลาไม่นานที่อยู่ที่นี่ จากเด็กผู้หญิงก็เริ่มเป็นเด็กสาว ใบหน้ากลมก็เริ่มเรียวเล็กสมส่วน ส่อเค้าความอ่อนหวานที่จะมีในกาลต่อไป