-KnB Fic- Until…now. -07-

Until…now.

Fandom : Kuroko no Basket

Rate : PG-15 > NC

Pairing:

Akashi Seijurou x Kuroko Tetsuya(C) , Himuro Tatsuya x Kagami Taiga(C)

Genre : AU, Drama , NTR(เล็กน้อย?)

Note :

เรื่องนี้เป็นกึ่งๆ แนว NTR มีการสลับคู่ และน้องครก. ร้ายอยู่พอสมควร

มีการพูดถึงความสัมพันธ์ทางกายในเชิงชู้สาวแนวคู่นอน ใครไม่ชอบแนวนี้ก็ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

และที่สำคัญเป็นแนวฟิคสดที่มีการวางโคร่งไว้เพียงคร่าวๆ

คิดอะไรหรืออย่างแต่งอะไรจะเป็นตามใจฉันคนแต่งนะคะ ฮา

Author by Lina(ChaCHa)

Story by kyokikuma

-07-

อาคาชิ เซย์จูโร่เป็นชื่อที่หมายถึงความสมบูรณ์แบบ

                ไม่ใช่ความกล่าวที่เกินเลยความจริงไปแม้แต่น้อย

                ทั้งการเรียน กิจกรรมชมรม และงานสภานักเรียน เขาล้วนจัดการได้เรียบร้อยและไร้ที่ติ

                อาคาชิเป็นที่หนึ่ง เป็นผู้ชนะ และผู้ชนะถูกต้องเสมอ

                นั่นคือสิ่งที่คนทั่วไปมองเห็นจากเด็กหนุ่ม

               

หากไม่มีใครสักคนเลยที่ล่วงรู้ว่าภายในตัวตนของอาคาชินั่นมีเพียงความว่างเปล่า

                หลังจากเสียมารดาที่เป็นความอ่อนโยนเดียวในชีวิตไป เขาก็ไม่เคยยิ้มอย่างจริงใจอีกเลย     

                           

ช่วงเวลาที่อ่อนโยนและอบอุ่นในความทรวจำของเขานั่น มีเพียงการอยู่กับแม่เท่านั้นเอง

...อาคาชิ ฟุยุกิ

หญิงสาวสวยผู้มีใบหน้าอ่อนหวานและเรือนผมสีแดงสลวยแสนงดงาม สองมือที่โอบอุ้มอย่างรักใคร่ และรอยยิ้มที่สดใสค้ำจุนตัวเขาในตอนเด็กที่ต้องตรากตรำเรียนรู้ศาสตร์ต่างๆ มากมาย

เด็กในวัยเดียวกันวิ่งเล่นจับแมลง เขากลับจ่อมจมอยู่กับอาจารย์สอนพิเศษ ความรู้ขั้นพื้นฐานของการศึกษาภาคบังคับล้วนสำเร็จหมดสิ้น ก็ยังมีการเล่นดนตรีและกีฬา  ไม่ใช่เพื่อความบันเทิงหย่อนใจ

สิ่งที่แสดงว่า 'อาคาชิ เซย์จูโร่' ต้องเป็นเลิศในทุกด้าน ทั้งการเรียนและกิจกรรม

เด็กชายประพฤติตัวอยู่ในกรอบเช่นนั้นเสมอ จนฝ่ายทนไม่ได้กลับเป็นมารดาซะเอง

มือเรียวบอบบางจับจูงบุตรชายมายังสวนหลังบ้าน ก่อนจะหยิบยื่นลูกบาสขนาดพอสมสำหรับมือเด็กที่หัดเล่นไว้ก่อน

หญิงสาวลูบเส้นผมสีแดงเช่นเดียวกับตัวเองบนศีรษะเด็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงปรานี
                "เป็นของขวัญล่วงหน้าสำหรับเด็กดีของแม่"

งานอดิเรกอย่างเดียวที่ทำให้เขาสนุกสนานโดยไม่ต้องกังวลสิ่งใด

เริ่มแรกเพียงรับส่งลูกกับแม่เท่านั้น

เมื่อคุ้นชินแล้ว เธอจึงพัฒนาขนาดลูกบาสที่ใช้เล่นด้วยกันเป็นขนาดมาตรฐาน พร้อมทั้งยังสอนเคล็ดลับและกติกาที่ใช้ในการเล่นอย่างค่อยเป็นค่อยไปหยดเหงื่อไหลรินตามขมับ เรี่ยวแรงถูกสูบหายไปในการเล่น

แต่อาคาชิก็ไม่เหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด

ยามที่หันกลับไปมองมารดา รอยยิ้มแห่งความสุขและภาคภูมิใจที่เขาทำได้ดีขึ้นจะระบายบนใบหน้านั้นเสมอ

จวบจนวันหนึ่งที่เธอได้จากไปตลอดกาลแล้ว

อาคาชิ เซย์จูโร่ก็ยังคงเล่นบาสเก็ตบอลอยู่เช่นเดิม เนื่องจากสิ่งนี้เป็นเพียงสิ่งเดียวซึ่งเป็นดั่งตัวแทนความทรงจำที่อ่อนโยนอบอุ่นที่สุดของเขา

                “อาคาชิคุงก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งไม่ใช่เหรอคะ?”

                เสียงนุ่มหวาน เอ่ยด้วยจังหวะเรียบเรื่อย เรียกฝีเท้าเขาให้หยุดชะงักลงชั่วครู่

                “จริงอยู่ว่าอาคาชิคุงเป็นคนมีความสามารถและพึ่งพาได้ แต่คนเรายังไงก็ต้องมีเหนื่อยมีล้ากันทั้งนั้น”

                หลายเสียงเอ่ยคัดค้าน หากแต่เจ้าตัวก็ยังคงยืนกรานอย่างหนักแน่นในความคิดของตนเองและพูดต่อ   

“ในความคิดของฉันแล้ว...”

“อาคาชิคุงเป็นคนที่มุ่งมั่นและมีความพยายาม อัจฉริยะจะประสบความสำเร็จได้ไม่เพียงแค่มีพรสวรรค์ที่ต่างไปจากคนอื่น แต่มีความขยันและตั้งใจจริงในทุกสิ่งที่เขาทำค่ะ”

                ทุกคนชื่นชม ใครก็มองว่าเขาเป็นจักรพรรดิสูงส่ง

                แต่ผู้หญิงคนนี้ต่างออกไป เธอไม่ได้มองจักรพรรดิที่อยู่เบื้องบนว่าสามารถบ่งการทุกอย่างได้อย่างใจ เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามมากกว่าใคร

                เขาไม่ได้เก่งมาตั้งแต่เกิด ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีและเป็นทุกวันนี้มาจากการเคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วงจากบิดา ภาระหน้าที่ในอนาคตที่ต้องแบกรับ

                ถ้อยคำเรียบง่ายจากคนที่ห่างไกลจากเขาที่สุดคนนั้น คล้ายกับน้ำที่หยดลงกระทบผิวทะเลสาบ หลอมรวมกับมวลน้ำมหาศาล มันไม่ได้ทำให้ทะเลสาบเพิ่มสูงขึ้นหรือลดลง แต่การที่มันตกลงมาสร้างความสั่นไหวเป็นระลอกคลื่นเล็กๆ ที่ไม่อาจลืมเลือน

                จากคำพูดในวันนั้น เขาจึงเฝ้ามองเธออยู่เสมอโดยไม่รู้ตัว และค้นพบว่าเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับตนคนนี้ช่างแตกต่างจากผู้อื่นมากเหลือเกิน

ไม่ใช่ความโดดเด่น สติปัญญา หรือรูปลักษณ์

คุโรโกะ เท็ตสึยะกลืนหายไปกับผู้คนมากมาย ละลายรวมไปกับบรรยากาศรอบข้างเสียจนจืดจางแทบไม่มีผู้ใดจดจำได้

เส้นผมสีฟ้าอ่อน ผิวขาวจัดดูซีดจาง และดวงตากลมโตที่ไม่สื่ออารมณ์

หากแทนที่คนคนนี้จะเลือกใช้ชีวิตเลื่อนไหลไปตามกระแสรอบตัวที่ตัวเองสามารถกลมกลืนไปได้ กลับพบว่าเบื้องหลังความระเบียบและความสำเร็จหลายอย่างเป็นของเธอ

หนังสือที่ถูกเก็บขึ้นตรงหมวดหมู่ในทุกวัน เสื้อผ้าหรืออุปกรณ์ในชมรมที่สะอาดสะอ้านขึ้น เป็นทั้งสมาชิกห้องสมุดและชมรมบาสเก็ตบอลของเทย์โคพร้อมกันนั่นไม่ใช่เรื่องง่าย

เจ้าตัวไม่ใช่คนเก่งกาจ แต่ใส่ใจทุกรายละเอียดของสิ่งที่ทำจึงจัดแจงตัวเองได้อย่างเหมาะสม ซ้ำยังรับรู้ถึงสถานการณ์และความต้องการของคนรอบข้างอยู่เสมอ

ดวงตาที่ใครหลายคนกล่าวว่างเปล่า ไร้อารมณ์ คู่นั่น ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าดวงตาที่ถูกปรามาสคู่นี้ เห็นสิ่งอื่นใดแตกต่างออกไปจากคนอื่น

เท็ตสึยะมักทำให้เขาประหลาดใจได้อยู่เสมอ

และเมื่อเขาเอ่ยถามในเย็นวันหนึ่งที่อยู่กันตามลำพังสองคน

เด็กสาวแย้มรอยยิ้มบางเบาแตะแต้มบนริมฝีปากอย่างนุ่มนวล ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

'การมองก็ถือเป็นศิลปะอย่างหนึ่งนะคะ การที่เราเฝ้ามองผู้คน ลักษณะนิสัย ความเคยชิน แม้จะเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ แต่เมื่อนำมารวมกัน เราจะสามารถคาดเดาได้ว่าคนคนนั้นเป็นอย่างไรค่ะ'

'ผู้คนเองก็เหมือนหนังสือ ทุกคนล้วนมีประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นเรื่องราวเฉพาะของตัวเอง'

ทั้งที่ควรเบื่อหน่ายกับน้ำเสียงชวนง่วงเช่นนั้น

หากอาคาชิ... เขากลับพบว่าตัวเองตั้งใจฟังเธอทุกถ้อยคำ

เสียงของอีกฝ่ายช่างชวนให้สงบใจเหลือเกิน เหมือนสายน้ำที่ไหลรื่น เรียบเรื่อยไปตามธรรมชาติ หากชุ่มชื้นและเติมเต็มความแห้งผากได้ดีที่สุด

นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างใสคู่นั้นไม่ได้เฉยชา แต่อ่อนโยนเยือกเย็นราวแสงจันทราในคืนฤดูหนาว

อาคาชิรู้สึกตัวในตอนนี้เองว่า ความรู้สึกที่ดึงดูดตัวเองให้แตะต้องอีกฝ่ายและคว้ามาไว้ในอ้อมแขนคืออะไร

เขาตกหลุมรักคุโรโกะ

เด็กสาวผู้ซึ่งธรรมดาสามัญที่สุด หากในความธรรมดานี้ของเจ้าตัว กลับเป็นสิ่งที่เขาโหยหามากที่สุด

เสียงพลุในฤดูร้อนระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท แสงสีพร่างพราวสุกสว่างบนผืนฟ้าสีดำสนิท

ยูคาตะสีแดงสดราวกลีบดอกกุหลาบขับเน้นผิวกายขาวเนียนให้โดดเด่น ปลายนิ้วแตะลงข้างแก้ม ผิวนวลชื้นเหงื่อเล็กน้อย

คุโรโกะสบตาเขาตรงๆ โดยไม่กะพริบตา

"อาคาชิคุง"

ริมฝีปากเอ่ยเรียกเขาด้วยเสียงเบาแผ่วหวิว

ลมหายใจสั่นไหว แผ่นอกสะท้านขึ้นลง จังหวะของหัวใจเต้นถี่รัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก

สุดท้ายแล้วดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นก็ปิดลงอย่างแช่มช้า ใบหน้าที่แดงระเรื่อน้อยๆ หลับพริ้มเงยขึ้นตามฝ่ามือที่เขาประคองขึ้น

เด็กหนุ่มแตะจูบลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า เเผ่วเบาราวกับผีเสื้อที่บินลงมาเกาะกลีบดอกไม้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อยๆ ดูดกลืนน้ำหวาน เกสรดอกไม้อย่างค่อยเป็นค่อยไป

ส่วนฝ่ามือเรียวยาวนั่นเร่งร้อนผิดกันลิบลับ เนื่องจากเลื่อนไล้เข้าไปตามรอยแยกของยูคาตะที่เปิดอ้าออกเพียงนิด และสัมผัสดอกไม้ตูมคู่งาม ผิวกายสาวเมื่อแรกต้องเกร็งสะท้านขึ้นอย่างที่เขารู้สึกได้อย่างชัดเจน และสั่นระริกด้วยความเขินอายระคนตื่นเต้นกับประสบการณ์ที่เพิ่งพบเจอ

"มองตาผม... ไม่ต้องกลัว"

จุมพิตทาบลงบนเปลือกตาที่สั่นไหวทั้งสองข้าง ก่อนจะพรอดกระซิบริมขมับ

ภายในท่าทีอันแสนเยือกเย็น อาคาชิกลับพบว่าหัวใจของตัวเองกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

"เท็ตสึยะ"

ร่างกายที่ตื่นเกร็งสงบลงทีละน้อย และค่อยๆ หยุดนิ่ง ก่อนสองแขนบอบบางนั้นจะเอื้อมคว้าร่างเขาที่โน้มลงมากอดไว้ในเสียงเครือครวญที่กระซิบเเผ่วเบาซ้ำๆ ตรงซอกไหล่ ราวกับคนละเมอ

เสียงที่เล็ดลอดจากปากอีกฝ่ายคือชื่อของเขา...

เด็กหนุ่มแทบจะอดใจตัวเองไม่อยู่กับความปรารถนาที่รุกล้ำและโจนจ้วงเข้าไปเก็บเกี่ยวความหอมหวานของดอกไม้งามตรงหน้าตามปรารถนา

แต่เขาไม่อยากทำให้เท็ตสึยะเจ็บ จำต้องอดกลั้นเตรียมพร้อมให้กับร่างกายที่ไม่เคยต้องมือใครอื่นนี้ซะก่อน

"อะ...อา คาชิคุง"
ปลายนิ้วจิกแน่นบนบ่าและแรงแขนซึ่งโอบกอดกระชับแน่น
"เรียกชื่อผมสิ"

"ซะ.... เซย์จูโร่"

                วินาทีที่เขาได้รับรู้ความในใจของตนเอง ข้อเท็จจริงบางอย่างก็ผุดขึ้นตามติดในสมองเช่นกัน

คนคนนั้นไม่มีวันยอมรับเด็กสาวธรรมดาเป็นนายหญิงของ 'อาคาชิ'
ชาติตระกูลต้องดีพร้อม การศึกษาเป็นเลิศ กิริยาวาจาสง่างาม และใบหน้าสวยงามโดดเด่น

ทุกสิ่งทุกอย่างของ 'อาคาชิ' ล้วนต้องเป็นที่หนึ่ง และนั่นรวมไปถึงผู้ที่จะก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างด้วยเช่นกัน

ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมสีอ่อนที่ชื้นเหงื่อจนระติดขมับและใบหน้านวล ผิวกายขาวเผือดค่อนข้างซีดจางของคนตรงหน้าแดงระเรื่อด้วยเลือดฝาดเล็กน้อย จากอุณหภูมิจากภายในที่ยังไม่คลายความร้อนรุ่ม

ริมฝีปากแตะจูบเบาๆ เหนือหน้าผากมน ก่อนจะไล่ลงมาถึงเปลือกตาที่หลับพริ้ม ซ่อนดวงเนตรสีฟ้าอ่อนใสราวสีของสายน้ำไว้เบื้องหลัง
ลมโชยพัดแผ่วเบา

เสียงจิ้งหรีดเรไรยามฤดูร้อนคลอกับเสียงสายลมราวเสียงครวญ  

ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงของธรรมชาติโอบล้อมและเสียงลมหายใจของเขาและเท็ตสึยะดังผสานกัน

อาคาชิได้วางแผนในใจขึ้นแผนหนึ่ง เป็นแผนที่สลับซับซ้อน ทั้งยังกินเวลานานหลายปีกว่าจะสำเร็จ

หากเมื่อบรรลุผล ความสำเร็จนั้นมากกว่าการเหนี่ยวไกเพียงครั้งได้นกสองตัว เป็นดั่งกระดานหมากรุกที่ช่วงชิงชัยกัน จนในท้ายที่สุดก็เผด็จศึก รุกฆาตทั้งกระดาน กำชัยแต่เพียงผู้เดียว และได้อำนาจตามใจสั่งไว้ในมือ

TBC.