-KnB Fic-Michiyuki-AkaKuro[1/2]

道行

สีของโลกที่ว่างเปล่า

ยามที่เงยมองท้องฟ้าแสนปลอดโปร่ง ไร้ริ้วเมฆหรือหมู่มวลวิหค

สีฟ้าครามเข้มทอดไกล...ห่างออกไปสุดสายตานั่น

ช่างเวิ้งว้างและว่างเปล่าเสียนี่กระไร
เวลาเคลื่อนผ่านเลยไป ราวเม็ดทรายร่วงหล่นจากนาฬิกาทราย

บางครั้งอาคาชิ เซย์จูโร่ได้หวนคิดขึ้นมา

พื้นที่รอบตัวเอง...
ไยจึงว่างเปล่าได้มากมายถึงเพียงนี้

ลึกลงไปราวกับมีโพรงลึกกลวงอยู่ภายใน
ไร้สุญญากาศ ไร้สิ่งใด ลึกราวไร้ที่สิ้นสุด

สำหรับอาคาชิแล้ว....ชัยชนะไม่ต่งจากลมหายใจที่ผ่อนเข้าและออกเป็นจังหวะสม่ำ เสมอ มันเรียบง่าย แต่เป็นสิ่งหล่อเลี้ยงชีวิตซึ่งขาดไปไม่ได้เลย

ทำสิ่งที่ต้องทำ เดินในทางที่ต้องเดิน

จริงๆ แล้วสิ่งที่ต้องการ...สิ่งที่ปรารถนา...
...มันคืออะไรกันแน่?

เขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมปาฎิหาริย์ แตกต่างไปจากพวกเรา...
นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เขามีความหมาย

อาคาชิพูดถึง ‘คุโรโกะ เท็ตสึยะ’ ไว้เช่นนั้น และยังจดจำได้ดีถึงเรื่องราวในตอนนั้น

คำพูดที่เอ่ยออกไปไม่ใช่ความชื่นชม รอยยิ้มบางที่ผุดพรายขึ้นบนเรียวปากที่คล้ายกับจะอ่อนโยนนั่นก็ไม่ใช่ความถูกชะตาหรืออะไรทำนองนั่น

ลึกๆ ในใจแล้วอาคาชิค้นพบว่าตัวเองนั่น 'สนใจใคร่รู้' ในตัว 'คุโรโกะ เท็ตสึยะ' มากกว่าจะเป็นความรู้สึกอื่นใด

ไม่ได้เก่งกาจ ไม่ได้มีอำนาจ ไม่มีความโดดเด่นใดใด

แต่ดวงตาสีฟ้าอ่อนที่แลเห็นนั่นเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและความฝันอันเจิดจรัส ราวกับลูกแก้วที่ล่อแสงไฟ มันระยิบระยับและจับตาจนไม่มองข้าม

เขาให้ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ก่อนจะชักนำไปในทางที่ตนเองต้องการ

ดำเนินเคียงคู่ไปอย่างเรียบง่ายและไม่มีสะดุด ขอเพียงมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่รัก 'คุโรโกะ เท็ตสึยะ' ก็ไม่เคยจะปริปากบ่นต่อเรื่องที่เขาสั่งให้ทำแม้ต่อน้อย

กลายเป็นความเคยชินไปโดยอัตโนมัติ ว่าตนต้องทำตามคำสั่งของเขา

รอยยิ้มประหลาดแตะแต้มบนเรียวปากอีกครา....

ดวงตาสีแดงสดมองไปยังทิวทัศน์นอกหน้าต่าง สองข้างทางถูกคลุมห่มไปด้วยสีขาวละลานตาจากหิมะที่ตกลงมาทับถมกัน ช่วงวันเกิดของเขามักเป็นเช่นนี้เสมอ มาพร้อมกับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจและความเดี่ยวดายของอากาศที่ทึบทึม

ท่ามกลางภาพทิวทัศน์ของบ้านเรือนที่หลงเหลือเป็นเพียงเส้นสายไร้รูปร่างชัดเจน ยามรถยนตร์ค่อยๆ เคลื่อนตัวด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ปลายหางตากลับไปพบเข้ากับร่างอันคุ้นเคยกำลังเดินอยู่เพียงลำพัง

ตัวตนที่ดูเลือนรางราวกับจะจางหายไปในสีขาวละลานตา

..............................

...........

....

..

.

"วานิลลาเชคเเก้วหนึ่งครับ..."

เสียงราบเรียบโมโนโทน พอๆกับใบหน้านิ่งสนิทไร้อารมณ์ของเด็กหนุ่มร่างเล็ก ไม่อาจนำพาความสนใจจากพนักงานร้านมาสู่ตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย

คุโรโกะ เท็ตสึยะถอนหายใจเล็กน้อยกับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ ถึงจะชินชาแล้ว แต่มันก็สร้างความลำบากให้หลายๆ เรื่องในชีวิตประจำวันจนน่าเหนื่อยใจเหมือนกัน

แต่ก่อนที่จะได้สั่งรอบสองและอาจจะมีรอบสี่รอบห้าตามมา แรงสั่นของเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋าข้างตัวก็ทำให้ชะงักไปซะก่อน

'ออกมานอกร้าน'

ข้อความสั้นกระชับ ติดรูปประโยคคำสั่งอันคุ้นเคยจนแทบไม่ต้องมองชื่อผู้ส่งก็รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

...อาคาชิคุง

นึกแปลกใจมากกว่าจะสงสัย เนื่องด้วยเวลานี้โดยปกติแล้ว กัปตันของชมรมบาสเทย์โคจะมีคนมารอรับและน่าจะถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว หากสัญชาตญาณขับให้ผินใบหน้าไปทางผนังกระจกนอกร้าน

ท่ามกลางหิมะสีขาวโพลน...พร่างพรมลงมาเรื่อยร่ำราวกับไร้จุดจบ ในดวงตาสีฟ้าอ่อนใสสะท้อนภาพของเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งชุดนักเรียนฤดูหนาวคลุมทับด้วยโค้ทสีเข้มยืนนิ่งอยู่ข้างนอกนั่น บรรยากาศน่าเกรงขามแผ่กำจายโดยรอบ อันเป็นเอกลักษณ์ส่งผลให้ไม่มีผู้ใดเดินผ่านไปมาจุดนั่นแม้แต่น้อย

สีแดงราวกับเปลวเพลิงโดดเด่น ท่ามกลางสีขาวของหิมะ

ดวงตาสีต่างสีทรงอำนาจคู่นั่นสบตรงมาที่เขาและสะกดนิ่งไม่ให้เบือนหนีหรือละสายตาไปที่แห่งใดได้อีก

..............................

...........

....

..

.

มือที่จับจูงเย็นเฉียบยิ่งกว่ามือของเขา ผิดปกติโดยสิ้นเชิง คุโรโกะ เท็ตสึยะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายยืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหน แต่มันต้องนานมากพอให้มือที่เคยอุ่นจนร้อนที่คุ้นเคยนั่นแปรเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

“เอ่อ... อาคาชิคุง คือจะพาผ....”

“ขึ้นรถเท็ตสึยะ”

เสียงทุ้มนิ่งเอ่ยขัด ไม่ทันให้ริมฝีปากของอีกคนที่ยังสั่นเพราะออกมาเจออากาศหนาวกะทันหันขยับกล่าวได้จบประโยคด้วยซ้ำ ดวงตาสีแดงสดจากด้านข้างที่แลเห็นเรียบเฉยเช่นปกติ แต่บนใบหน้ากลับเจอด้วยรอยยิ้มบาง

“อย่าดื้อสิ”

อาคาชิคุงไม่เคยบังคับ... แต่กลับชักนำให้เป็นไปตามที่ตัวเองต้องการได้เสมอ

อากาศในรถโรสลอยคันหรูอุ่นกว่าข้างนอกพอควร แต่ไม่มากพอสำหรับความต้องการของใครอีกคน

อาคาชิออกปากให้พ่อบ้านประจำตัวเร่งฮีทเตอร์ขึ้นอีกนิด และปลดผ้าพันคอลงมาสวมให้กับลำคอโล่งๆ ของเขา

ความเกรงใจทำให้อยากหลบเลี่ยง แต่สายตาคมดุสีแดงเข้มก็ปรามมาซะก่อน

ระหว่างทางที่รถเคลื่อนที่ไป เราทั้งสองคงต่างนิ่งเงียบ ไร้คำพูด คุโรโกะไม่ได้สนิทสนมพอจะถือวิสาสะพูดจาเล่นหัวกับอีกฝ่าย และไม่กล้าพอจะขอลงกลางทางตอนนี้ ได้แต่คิดว่าอีกฝ่ายคงมีเรื่องอะไรจะถามไถ่ถึงได้มาดักรอกันเช่นนั้น

แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีคำพูดใดถูกเอื้อนเอ่ยจากร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ข้างกัน

"มีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ? อาคาชิคุง"

เด็กหนุ่มร่างเล็กจึงตัดสินใจเอ่ยปากออกมาซะเอง เห็นหัวคิ้วอีกฝ่ายขมวดเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเรียวปากได้รูปนั่นจะคลี่ยิ้มจางๆ

ดวงตาสองสีจ้องสบตรงมาจนเขาเริ่มประหม่า

"เธอดูเกร็งนะ เท็ตสึยะ"

น้ำเสียงพูดเจืออาการขบขันอยู่เล็กน้อย ส่งผลให้เจ้าของชื่อหาย เกร็ง ในฉับพลัน ไม่ใช่เพราะบรรยากาศกดดันคลี่คลายลง แต่เพราะเริ่มรับรู้ได้ว่ากำลังเผชิญหน้าอยู่อะไร...

ไม่สิ...กับ ใคร จะถูกกว่า

การกระทำที่ดูเหมือนห่วงใยนั่นไม่ได้มีค่ามากไปกว่าการดูแลรักษา ‘เครื่องมือ’ ที่ยังใช้การได้ให้อยู่ในสภาพพร้อมสมบูรณ์แม้แต่น้อย และก็เป็นอย่างที่คาคคิด เมื่อประโยคย้ำคุณค่าของตัวเองในฐานะ ‘เครื่องมือ’ ที่อีกฝ่ายช่วงใช้ตามมาในทันที

“พรุ่งนี้เป็นแมทช์สำคัญ... เราต้องแสดงให้เห็นว่าความสามารถในการเอาชัยชนะของเราไม่ด้อยลงเพียงเพราะความกดดัน”

“เท็ตสึยะ”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยราบเรียบ เป็นจังหวะจะโคนลื่นไหลประหนึ่งร้อยเรียงออกมาไม่มีขาดตอน คุโรโกะรับฟังโดยสงบ ครึ่งหนึ่งเพราะเห็นด้วยกับคำกล่าวนั่น อีกครึ่งคือความไม่รู้.... ไม่รู้ว่าจะต่อบทสนทนาเช่นใดกับอีกฝ่าย

นับจาก ‘วันนั้น’ ที่อาคาชิคุงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง.... เขาเองก็ไม่อาจพูดคุยอย่างสนิทใจกับอีกฝ่ายได้อีกต่อไป

แน่นอน....

ความชื่นชมและความเคารพในฐานะ ‘กัปตัน’ ซึ่งเป็นผู้นำของทีมและผู้ที่ชี้แนะจนมอบโอกาสที่จะยืนบนสนามบาสที่ใฝ่ฝันว้ยังมีอยู่ แต่ความรู้สึกที่เคยมอง... ความคิดที่มีต่อคนข้างตัวเปลี่ยนไป

มัน...ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

“นี่...อาคาชิคุง นอกจาก ‘ชนะ’ แล้ว ไม่มีความหมายอื่นเลยเหรอครับสำหรับคุณ?”

คุโรโกะ เท็ตสึยะตัดสินใจเอ่ยถาม นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ปฏิกิริยาตอบรับเป็นแค่หางคิ้วที่ขมวดหม่นเพียงนิด ก่อนรอยยิ้มบางจะคลี่คลายลงบนเรียวปากนั่น

“แล้ว... จะมีอะไรอย่างอื่นอีกล่ะเท็ตสึยะ?”

ผู้ถูกตั้งคำถาม...กลับเป็นฝ่ายถามกลับ หากแต่เจ้าตัวไม่ได้รอคำตอบจากคู่สนทนา เพราะเสียงต่อมาก็คือเสียงของเจ้าตัวนั่นเอง

“สำหรับผม... บาสเป็นสิ่งที่ทำให้สามารถพัฒนาตัวเองขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่มีความหมายอื่นใดนอกเหนือไปจากนี้”

เรียบง่ายและสามัญ....

มุมมองต่อสิ่งที่ทำอยู่ในตอนนี้ของอาคาชิ เซย์จูโร่มีเพียงแค่นี้เท่านั้นเอง

....เพียงเพื่อพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น ขึ้นไปสู่จุดสูงสุดยิ่งกว่าที่เป็นอยู่

“หมายความว่าสิ่งที่คุณทำเพียงเพื่อแสวงหาชัยชนะเท่านั้นเองเหรอครับ?”

แต่นั่นก็ไม่ใช่คำตอบที่จะยอมรับหรือเข้าใจได้ เงาแห่งทีมปาฎิหาริย์จึงได้เลือกที่จะถามต่อไป

เรียวปากบางหยักยิ้มขึ้นอีกนิด แววตาสีแดงเพลิงทอประกายเอ็นดูปนอ่อนใจราวกับกำลังพูดคุยกับเด็กน้อยที่อ่อนต่อโลก ทั้งที่อายุไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด

“ไม่หรอก... ชัยชนะเป็นสิ่งที่ผมมีอยู่แล้วตั้งหาก อยู่ในอุ้งมือผมไม่ต่างจากปัจจัยสี่หรือสิ่งรอบตัว”

“เพราะชนะ... จึงถูกต้อง ผมชนะมาตลอด เลยถูกเสมอและจะเป็นแบบนี้เรื่อยไป”

ใช่...

ผมชนะมาตลอด.... และจะเป็นตลอดไป

“ถ้าอย่างนั้นแล้ว... สิ่งที่ ‘คุณ’ ต้องการจริงๆ คืออะไรกันครับ?”

“นั่นสินะ... ผมเองก็ไม่มีความปรารถนาหรือความต้องการอะไรในตอนนี้ซะด้วยสิ”

คุโรโกะยังคงดึงดันที่จะถามคำถามที่ไม่ต่างจากเดิมเท่านั้นนักในความคิดเขาออกมา แต่ความจริงจังในดวงตาคู่นั้นกับแสดงความรื่นรมย์ให้ จนอาคาชิอดไม่ได้ที่กลั้วหัวเราะเล็กน้อยและยกยิ้มให้กับคำถามที่แทบจะอยากได้ว่า ‘ไร้เดียงสา’ เสียเหลือเกินนั้น

เพราะสิ่งที่ต้องการน่ะ....

ปลายนิ้วปัดเกลี่ยปอยผมสีอ่อนจะระลงมาบดบังใบหน้า ผิวของเท็ตสึยะขาว....แทบจะเรียกได้ว่าซีดจางด้วยซ้ำ ใบหน้านิ่งสนิทราวกับตุ๊กตา และริมฝีปากที่ไม่ค่อยเอื้อนเอ่ยคำพูด คุณสมบัติทั้งหมดยิ่งเสริมให้ตัวตนของคนคนนี้เลือนรางขึ้นไปอีก

แต่ถึงอย่างนั้น...

ประกายแสงที่ริบหรี่ดวงนี้ ก็กลับดิ้นรนที่จะส่องประกายจนเจิดจรัส

ทั้งที่เป็นแค่เงา.....ที่ต้องอาศัยแสงสว่าง

แต่คนตรงหน้า....กลับดึงดูดสายตาเขายิ่งกว่าแสงอื่นใดทั้งนั้น

เส้นด้ายเล็กบางที่หย่อนลงไปอย่างไม่หวังผล... กลับช้อนสิ่งที่น่าประหลาดใจมาให้เขาซะได้

TBC.

Talk Zone : ตอนแรกจะทำเป็นฟิคครอสโอเวอร์.... แต่แต่งไปแต่งมา รู้สึกมีแนวทาง?ของตัวเองไปแล้ว แยกออกมาเลยล่ะกันนะคะท่านอาคาชิคร้าาาาาาา

แยกมาจาก ฟิคนี้ค่ะ >> http://linaandhitorijanai.blogspot.com/2013/12/55555-crossover-aotknbmerry-xmasshortfic.html