-KnB Fic-the Phantom Death- Scene : 01 -

บทที่ 1

เสียงครวญยามราตรี

เสียงดนตรีบรรเลงคลอเคล้าประสานกับไปน้ำเสียงขับร้องของนักร้องโอเปร่าดังกังวานไปทั่วทั้งโรงละคร ผู้คนล้วนปรบมือแสดงความชื่นชอบอย่างล้นหลาม ให้แก่ร่างเพรียวบางที่ยืนเด่นอยู่กลางเวทีจวบจนม่านสุดท้ายรูดปิดลง

ดวงไฟดวงน้อยค่อยๆ ถูกจุดขึ้น เบื้องหลังม่านที่สูงจรดเพดาน ใบหน้าหมดจดที่ได้รับการแต่งแต้มจนงดงามอ่อนหวานแย้มรอยยิ้มน้อยๆเมื่อสบกับดวงตาสีเขียวเข้มของผู้คุมคอรัสและคอยดูแลความเป็นไปต่างๆ ในโรงละครตามคำแนะนำของเหล่าผู้จัดการ

และบางครั้ง.....รวมไปถึงคนที่ไม่ใช่ผู้จัดการด้วย

เหล่าผู้คนมากมายที่กลุ้มรุมกันอยู่ไม่สามารถทำให้เข้าไปกล่าวขอบคุณได้อย่างใจนึก จนคุโรโกะอดไม่ได้ที่จะถอดถอนหายใจ ความสนใจของผู้คนมากมายไม่ใช่สิ่งที่เขาจะคุ้นชินได้เลย ในเมื่อตลอดชีวิตกว่าสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาเขาล้วนไร้ตัวตนในสายตาคนทั่วไปอย่างลิ้นเชิง เบาบางเป็นอากาศธาตุ จืดจางจนไม่อาจจดจำ ราวกับหมอกยามเช้าที่จางหายไปเมื่อแสงแห่งอรุณรุ่งมาเยือน

นานหลายนาทีทีเดียวกว่าคนรอบตัวจะผละจากไป เหลือเพียงคนที่สนิทสนมกันมาแต่แรก… เพื่อนคนสำคัญที่คอยให้กำลังใจเสมอ

“ยินดีด้วยน้าา คุโรโกะ”

เด็กหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขายิ้มกว้างจนนัยน์ตาเรียวยาวราวเหยี่ยวคู่นั่นปรือปิดลงเป็นเส้นโค้ง มือตบลาดไหล่เปล่าเปลือยจากชุดกระโปรงที่เว้าเผยเน้นอกและช่วงไหล่ เครื่องประดับชิ้นเดียวซึ่งสวมลงบนลำคอขับผิวเนื้อขาวผ่องเนียนละเอียดให้โดดเด่นยิ่งขึ้น

สร้อยไข่มุกเส้นงามที่ร้อยเรียงสลับกับลูกปัดทองคำมีจุดโดยรอบเป็นไข่มุกรุปทรงหยดน้ำมีสีขาวนวลธรรมชาติ ไม่แวววาวเช่นของทำเลียนเเบบ เป็นของมีค่ามีราคาที่น่าสงสัยยิ่งนักสำหรับคนที่เป็นเด็กกำพร้ามาหมาดๆ และไม่มีที่อาศัยนอนจนต้องมาพึ่งพิงโรงละครเป็นบ้าน

               

หากสายตาของเด็กหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มสดใสนี่ก็ไม่ได้นำพาแม้แต่น้อย ไม่ซักถามถึงที่มาของสร้อยเส้นนี้เช่นเดียวกับผู้อื่น

“ทาคาโอะคุงนี่… เป็นคนดีนะครับ”

รอยยิ้มบางวาดขึ้นบนใบหน้าขาวอีกครา หากคราวนี้ปฏิกิริยาตอบกลับไม่ได้เป็นเพียงมือที่ตบป๊าบๆ ลงมา แต่เป็นแขนที่วาดโอบรั้งเข้าไปใกล้

“อย่ายิ้มทั้งที่ยังใส่ชุดสวยๆ มีเครื่องสำอางบนหน้าแบบนั่นเซ่! เดี๋ยวฉันก็ใจสั่นเผลอจีบไปจริงๆซะหรอก ฮะฮาฮ่า”

ซ้ำยังอาศัยส่วนสูงที่มากกว่าวางมือลงบนกลุ่มผมสีฟ้าอ่อนนุ่ม ขย้ำขยี้อย่างหมั่นเขี้ยวอีกตั้งหาก

“พอได้แล้ว ทาคาโอะ”

เสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นของชายหนุ่มที่ยืนสังเกตการณ์มาตั้งแต่ต้นเอ่ยปราม ทาคาโอะ คาซึนาริจึงได้ยกมือสองข้างขึ้นเหนือหัว ยอมแพ้โดยไม่ต่อต้านแม้แต่น้อย

มิโดริมะ ชินทาโร่ดันแว่นขึ้นด้วยท่าทีราวกับอ่อนใจเหลือแสนกับการศิโรราบที่จงใจล้อเลียนนั่น ก่อนถอนหายใขออกมาเล็กน้อย ร่างสูงหมุนกายกลับไป พร้อมกับ 'หิ้ว' ร่างของเด็กหนุ่มผมดำไปด้วย

"ขอบคุณนะครับ คุณมิโดริมะ"

คำขอบคุณที่ไร้ที่มาที่ไปกลับหยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน ดวงตาสีเขียวเข้มคู่คมเบื้องหลังกรอบแว่นเปรยมองกลับมา

"ฉันแค่ทำสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดในตอนนั้น"

สักนิดก็ไม่ใช่การตอบรับคำขอบคุณ หากสำหรับคนคนนี้แล้ว เพียงแค่ยอมหยุดรับฟังก็มากพอให้ดีใจแล้ว

"ยังไงก็ขอบคุณจริงๆ นะครับ นอกจาก 'คนคนนั้น' แล้ว ถ้าไม่มีคุณผมคงไม่ได้รับโอกาสนี้"

เสี้ยวหน้าเรียบเฉยที่แลเห็น มีอาการชะงักไปวูบหนึ่ง คิ้วเรียวขมวดเกร็ง

คุโรโกะจับสังเกตได้ และทาคาโอะที่โดนหิ้วอยู่ก็เช่นกัน

ดูเหมือนว่า…

มิโดริมะจะไม่อยากให้พูดถึง 'คนคนนั้น' เท่าไหร่นัก

…………………………….

…………………

…………

..

เสียงฝีเท้าของผู้คนมากมายเดินขวักไขว่เร่งรีบอันเป็นบรรยากาศโดยปกติของโรงละคร ยามใกล้เปิดทำการแสดง วันนี้เป็นอีกครั้งที่ละครเพลงเรื่อง ‘ปีศาจแห่งโรงอุปรากร’ จะจัดแสดงขึ้นอีกครั้ง มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือสีขาวโปร่งเย็นชื้นด้วยหยาดเหงื่อ เป็นปฏิกิริยาเดียวกับหยดเหงื่อเม็ดเล็กไหลรินลงมาตามขมับ มาจากการเร่งจังหวะการเต้นของหัวใจในอกข้างซ้ายที่รัวแรงขึ้นอีกเป็นเท่าตัวจากความตื่นเต้น

นี่เป็นอีกครั้ง…

ที่ ‘เขา’ ขึ้นเวทีรับบท ‘คริสทีน’  ในฐานะนักร้องโอเปร่าสาว

ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าที่มักจะนิ่งสนิทอยู่เสมอ จนคนที่เฝ้ามองอดไม่ได้ที่จะเบี่ยงเบนสติที่จมกับสิ่งนั้นมายังตัวเองแทน

"อ่า... เท็ตสึคุง"

เด็กสาวที่อายุต่างจากเขาไม่กี่มากน้อย ใช้ผ้าผืนบางซับเหงื่อที่ชื้นตามไรผมและแนวขมับให้อย่างเบามือ ด้วยเกรงว่าเครื่องสำอางที่ตกแต่งไว้บนผิวเนื้อนวลจะหลุดเลือนไปซะก่อน

"คุณโมโมอิ"

ใบหน้าหมดจดหันมายิ้มน้อยๆ ให้ ริมฝีปากสีอ่อนถูกแต่งแต้มให้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ เปลือกตาบางถูกระบายสีโทนน้ำตาลอ่อนไล้แผ่วเบา เน้นรูปดวงตาให้เด่นชัดดูกลมโตและไร้เดียงสา ขนตาสีอ่อนดัดเป็นลอนสวยให้โค้งเรียงเป็นแพรอย่างเหมาะเจาะ ประกอบกับเครื่องแต่งกายในชุดกระโปรงสีครีมเข้ารูป ดันทรงให้มีส่วนโค้งเว้า ตรงช่วงอกก็เติมเต็มหมอนนุ่นใบน้อยไว้

ใช่... หมอนตรงหน้าอก

เด็กสาวคนเดิม หลังจากซับหน้าให้แล้วก็ยังคงพลิกซ้ายพลิกขวา ร่างเพรียวตรงหน้าอย่างสนุกสนาน ประกายในดวงตาสีชมพูเจือปนไปด้วยความยินดีและความคลั่งไคล้ไม่ปิดบัง

"เท็ตสึคุ๊งงงง น่ารักที่สุดเล๊ยยย" จนในที่สุดก็ได้โผสวมกอดแนบแน่นด้วยความอดใจไม่อยู่

คุโรโกะ เท็ตสึยะถอนหายใจหนึ่งเฮือก ก่อนยกมือรับร่างบอบบางที่ถลามาหา เป็นจังหวะเดียวกับที่เบือนหน้าไปยังกระจกบานสูงที่ตั้งไว้ให้ตรวจสอบความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมนักแสดงก่อนขึ้นเวทีพอดี

ใบหน้าที่สะท้อนกลับมานั่น จะว่าไม่เคยเห็นก็ไม่ใช่หรือจะบอกว่าแตกต่างก็ไม่เชิง

แต่ที่แน่ๆ ถ้าไม่ได้พบเจอกันมาก่อนหน้านี้

คงเชื่อแน่นอนว่าเป็น 'เธอ' ....เด็กสาวสักคนหนึ่ง

ไม่ใช่ 'เขา' คุโรโกะ เท็ตสึที่เด็กผู้ชายตัวเล็ก

จืดจางไร้ตัวตน หนึ่งในนักเต้นประกอบฉาก

พลิกโฉมแบบหน้ามือเป็นหลัง....อะไรสักอย่างเลยทีเดียว

"เฮ้! ซัตสึกิ ปล่อยเท็ตสึได้แล้วน่า!"

ใครอีกคนคว้าคอเสื้อหญิงสาวจากด้านหลังให้แยกห่างออกมา

"อาโอมิเนะคุง"

เด็กหนุ่มในคราบสาวน้อยเรียก เปลือกตาบางกะพริบปริบเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของเจ้าของมือ

รอยยิ้มน้อยๆ วาดขึ้นบนใบหน้าที่ถูกประทินโฉมอย่างเหมาะเจาะ รับกันได้ดีเกินไปจนผู้ถูกเรียกเกิดอาการประหม่าขึ้นมาซะเฉยๆ จึงได้แต่แก้เก้อด้วยการเสสายตาหลบไปอีกทางแทน ซึ่งปฏิกิริยานี้ไม่อาจรอดหูพ้นตา หนึ่งสาวกับอีกหนึ่งหนุ่มในคราบสาวไปได้

               

“ไดจังเขินซะเองแบบนี้ เวลาแสดงบท ‘แฟนธ่อม’ จะทำยังไงล่ะนั้น?”

“นั่นสิครับ... สงสัยผมต้องแสดงเองทั้งสองบทซะแล้ว”

ผลัดกันล้อให้ได้อายไปกว่าเดิม ผิวสีแทนคร้ามเข้มปรากฏริ้วแดงจางๆ และคงประทุษร้ายด้วยการขยี้ผมเพื่อนสนิทตัวเล็กที่แซวหน้าตายไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายต้องขึ้นแสดง และเสื้อผ้าหน้าผมก็เพิ่งเซ็ตเสร็จหมาดๆ

หลังจากกระเซ้ากันพอเป็นพิธี โมโมอิซังก็ขอตัวไปทำงานต่อ ส่วนอาโอมิเนะคุงตามออกไปเป็นเพื่อน เหลือเขาเพียงลำพังในห้องเตรียมตัว

แสงไฟจากตะเกียงเทียนไขวูบไหวเล็กน้อยด้วยลมยามราตรีที่เล็ดลอดเข้ามาทางช่องระบายอากาศ สรรพเสียงของอีกฝากฝั่งบานประตูราวกับห่างไกลออกไปทุกที

กลิ่นกุหลาบหอมแรงกรุ่นกำจายเข้ามา อบอวลราวกับมีกลีบดอกของลอยละล่องอยู่รอบกายชวนโชยต้องกับประสาทรับรู้ พร้อมกับบรรยากาศเยียบเย็นที่แพร่ซ่านเข้ามาครอบคลุมในห้องไม่ใหญ่ไม่เล็กแห่งนี้

ทางออกและทางเข้ามีเพียงทางเดียวคือประตูที่อยู่เยื้องถัดจากตัวเขาไป หากสำหรับคนตรงหน้าที่ได้รับการเล่าลือว่าเป็น 'มัจจุราชไร้เงา' แล้วล่ะก็... แม้ไร้ข่องหรือประตูก็ไปมาได้ราวภูตผีอยู่ดี จะผิดแผกแต่เพียงว่าคงไม่มีภูตผีตนใดที่จะเปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขามและน่าพรั่นพรึง  ชวนให้ศิโรราบอย่างจำยอมประดุจประมุขผู้สูงส่งได้เช่นนี้

"สวัสดียามเย็นครับ คุณอาคาชิ"

นัยน์ตาสีทองวาวเรื่อเรืองในความมืดมิด แม้จะไม่ได้เห็นเสี้ยวหน้าด้านล่างอีกฝ่ายเพราะแสงจันทร์วันนี้เร้นหลบหลังม่านเมฆ หากเด็กหนุ่มกลับแน่ใจว่าบนใบหน้าที่หน้ากากบดบังไปครึ่งซีกนั่นต้องแย้มยิ้มอย่างสมใจเป็นแน่

"เธอไม่กลัวเลยเหรอ? ที่ผม 'ขึ้น' มากะทันหันแบบนี้ เท็ตสึยะ"

น้ำคำหยอกเย้า ตามด้วยเสียงกลั้วหัวเราะเจือรอยขบขันและเอ็นดูปะปนกันไป ดวงตาสีอ่อนมองนิ่ง ขณะที่ร่างสูงโปร่งหย่อนกายลงกับเก้าอี้รับรองในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้มีเกียรติ 'บางคน' ที่มักเข้ามาชื่นชมฉากหลังของเวทีอยู่เนืองๆ

"ไม่ครับ"

คุโรโกะตอบเสียงนิ่ง เสียงหัวเราะในลำคอหายไป เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูไม่น่าไว้ใจผุดขึ้นมาแทน

"นั่นสิน่ะ ผมเองก็ลืมไปว่าเธอไม่ใช่เด็กที่ตกใจอะไรง่ายๆ อยู่แล้ว"

แผ่นหลังคนเอ่ยเอนพิงไปกับพนักบุกำหมะยี่ชั้นดีด้วยท่าทีสบายๆ มือท้าวลงกับที่วางแขนด้านข้าง ก่อนจะวางคางลงไปบนหลังมือที่รอรับ

ร่างเพรียวในชุดกระโปรงตัวสวยเกร็งขึ้นฉับพลัน ยิ่งอีกฝ่ายดูรื่นรมย์สนุกสนานเท่าไหร่ มันคือสัญญาณที่ไม่ปลอดภัยสำหรับเขามากเท่านั้น

"ผมไม่มีเวลาเล่นด้วยหรอกนะครับ นี่ใกล้ถึงคิวแสดงของผมแล้ว"

ชายหนุ่มส่งเสียงในตอบรับเป็นเชิงรับรู้ แต่นัยน์ตาสองสีกลับพราวระริกอย่างเจ้าเล่ห์

"ผมแค่มาเตือนว่า 'คืนนี้' นอกจากร้องบนเวทีแล้ว เธอยังต้องมา 'ฝึก' กับผมต่อเท่านั้นเอง"

ราวกับได้ยินเสียงระฆังเตือนภัยดังลั่นในหัว แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว

เพราะถ้าไม่มีคนคนนี้ก็ไม่มีเขาตอนนี้...

                ไม่มีคนที่รับบท ‘คริสทีน’ บนเวทีนั่นเหมือนกัน

"มาสิ... เธอรู้นี่ว่าต้องทำยังไง?"

ริมฝีปากบางที่แต่งแต้มด้วยสีชาดจนแดงระเรื่อเม้มแน่น ก่อนขาจะพาร่างตัวเองไปหยุดห่างจากชายหนุ่มที่ยิ้มน้อยๆ ฝ่ามือเรียววางบนบ่าแกร่ง ลาดไหล่แน่นตึงและตั้งฉากราวกับไม่ใช่คนที่อุดอู้อยู่แต่ชั้นใต้ดิน

ดวงตาสีฟ้าอ่อนสบตรงกับนัยน์ตาสองสีที่ประสานกลับมา ความรู้สึกอยากถอยหนีผุดขึ้นมา

พอๆ กับสำนึกรับรู้ที่ว่าถ้าไม่ยอมทำตามความต้องการของคนตรงหน้าแต่โดยดี ไม่พ้นตัวเขาคงได้ถูกขังอยู่ในห้องนี้ และไม่ได้ไปขึ้นแสดงแน่ๆ

ลมหายใจอุ่นระรดใบหน้าคนที่นั่งเฉยอย่างน่าหมั่นไส้ เด็กหนุ่มโน้มศีรษะลงไปใกล้อีกนิด...  หากแต่เหมือนอาการละล้าละลังของเขาจะชักช้าไม่ทันใจ มือที่วางนิ่งบนที่วางแขนจึงสอดรองท้ายทอยตนไว้ และกดให้ก้มลงแนบแน่นรับจุมพิต ปลายลิ้นอุ่นแตะบนริมฝีปากบางสีเคลือบสีสวยไว้ แล้วบังคับให้เผยออ้า

จังหวะเดียวกับที่มืออีกข้างโอบรัดเอวคอดกิ่วจากรัดทรงจนร่างเพรียวขึ้นมาเกยบนหน้าตักตนเอง อารามตกใจทำให้เปิดทางให้อีกคนเข้ามา

กอบโกยความหอมหวานในโพรงปากนิ่ม ไล่เก็บทุกส่วนไปตามแนวฟัน กระพุ้งแก้ม ดูดดื่มปานจะสูบวิญญาณกันก็ไม่ปาน

แผ่นอกแนบชิดกันและกันแทบไร้ช่องว่าง เสียดสีจนเนื้อผ้ายับยู่ ชนิดที่ถ้าไม่มีอาภรณ์กั้นขวางคงไม่ต่างอะไรกับการลูบโลม หลังจากที่ประกบจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือที่ไม่ได้ประคองบั้นเอวไว้ก็ปัดป่ายไปตามเรือนร่างของเด็กในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ

เนิ่นนานจนแทบขาดใจ ยามที่ผละจากกัน สองข้างแก้มถึงได้แดงก่ำราวกับผลแอปเปิ้ล และเรียวปากบางก็ช้ำซะจนคล้ายกับสีเชอร์รี่เนื้อหวานที่ถูกกัดกิน

นึกอยากลุกหนีจากไปในทันที ติดแต่เจ้าของอ้อมแขนที่รัดพันนี้ไม่อนุญาต ยังคงกอดร่างเขาที่ขึ้นแทบจะทอดเกยบนตัวเอง โยกไปมาเบาๆ เหมือนกล่อมเด็กน้อยให้เข้านอน

"ปล่อยครับ" ขัดขืนด้วยกำลังไม่ได้ ก็ได้แต่อาศัยเสียงแข็งๆ เข้าว่า  ซึ่งโดนตอบแทนด้วยการขบกัดใบหูนิ่มแรงๆ หนึ่งทีราวกับสั่งสอน

                "อ๊ะ!" และเมื่อโดนเล่นงานจุดไหวประสาท เสียงประหลาดก็หลุดออกมาจากลำคอให้ได้อาย

มันแหลมสูงเหมือนเสียงผู้หญิงอย่างไรอย่างนั้น

จริงอยู่ที่เขาเสียงเขายังไม่แตกดีขนาด 'เนียน' ขับร้องด้วยคีย์เสียงโซปราโน่ของนักร้องหญิงได้

แต่นี่มัน....

ใบหน้าที่เบือนหนีไม่ยอมสบตากันหันขวับมามองอย่างหาเรื่อง เรียกเสียงหัวเราะได้อีกครา หากทันทีที่ประสานสายตากับนัยน์ตาต่างสีแดงและทองคู่นั้น มนตร์สะกดอันไร้ที่มาก็ตรึงร่างให้นิ่งค้างไปแทน

"ผมจะรอ... เธอนะ คริสทีนของผม"

เสียงกระซิบนุ่มนวลอ่อนหวาน หากเปี่ยมด้วยเล่ห์หลุมพรางดังดังชิดใกล้ประหนึ่งเสียงกระซิบของปีศาจในความฝันที่ล่อลวงผู้คน เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบรับไป สติเลือนหายไปชั่วครู่หนึ่ง รบรู้เพียงว่าต้องทำตามที่เสียงที่กล่าวไว้

"เด็กดี"

จุมพิตอ่อนโยนแนบประทับบนหน้าผากเนียน สัมผัสแผ่วเบาเหมือนผีเสื้อที่บินลงแตะกลีบดอกไม้ หากไม่วายฉวยโอกาสกดปลายจมูกลง

...ลากไล้ละเลียดสูดกลิ่นหอมจางๆ ของกลุ่มผมนุ่มอย่างเพลิดเพลิน

ก่อนจะหายไป... ทิ้งเพียงร่องรอยของกลิ่นกุหลาบให้อบอวลในพื้นที่ห้องนี้และตามเนื้อตัวเขา

                เช่นเดียวกับกุหลาบแดงดอกงามที่ถูกกลัดบนอกข้างซ้าย ปลายก้านมีริบบิ้นสีดำสนิทห้อยตกลงมาด้วยองศาที่พอดิบพอดี

                คุโรโกะ เท็ตสึยะอดไม่ได้ที่จะผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ และพยายามรวบรวมสมาธิให้จดจ่อกับการแสดงที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาที

                แม้ว่าภาพ... ของเหตุการณ์ ‘ครั้งนั้น’ จะเคลื่อนจากสมองลงมาเบื้องหลังเปลือกตาคู่นี้แล้วก็ตาม

…………………………….

…………………

…………

..

ค่ำคืนใน 'วันนั้น' ไม่ต่างอะไรกับทุกๆ วันที่เขาทำงานที่โรงละครแห่งนี้ ดวงไฟส่วนใหญ่ถูกดับปิดเมื่อไม่ได้ต้องใช้งาน คุโรโกะ เท็ตสึยะทำหน้าที่เก็บกวาดความเรียบร้อยและทำความสะอาดเวทีเช่นเดียวกับทุกวัน เนื่องด้วยเขาไร้ที่อาศัยจนต้องมาขอพึ่งพิงโรงละครเป็นที่ซุกหัวนอนชั่วคราว

เสียงลมราตรีพัดหวีดวิ้วแผ่วเบาราวเสียงครวญไห้ลอยแว่วมาตามสายลม บานหน้าต่างและทุกช่องประตูถูกลั่นดาลไว้แน่นหนา มือที่กำลังลากปัดกวาดชะงักค้างไปในทันที ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองสลับซ้ายขวาและเลื่อนพิจารณารอบข้างอย่างจับสังเกต แต่ก็ไร้วี่แววคนหรือสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากตัวเอง

แต่เสียง... ยังไม่หายไป

ความสงสัยแล่นพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวแรงขึ้น สมองปฏิเสธสัญชาตญาณที่ร้องเตือนให้ถอยห่างและหันหลังกลับไป หากความอยากรู้อยากเห็นมีชัยเหนือลางสังหรณ์สองขาเดินตามเสียงครวญที่แว่วแผ่วมาชัดเจน

ยิ่งเขาหยุดมือจากสิ่งที่ทำถึงเมื่อครู่และเดินอย่างระมัดระวัง รอบกายก็เงียบขึ้นอีกเป็นเท่าตัว เงียบงันจนได้ยินถึงเสียงหวีดวิ้วที่ล่องมาตามสายลม

มันดังก้อง... มาจากใต้พื้นเวที

เด็กหนุ่มย่างฝีเท้าไปจุดกำเนิดเสียงอย่างไม่รีรอ นึกขอบคุณฝีเท้าที่แทบไร้เสียงของตนขึ้นมา

                แสงสว่างเจือจางเป็นเส้นริ้วเล็ดลอดมาจากพื้นเบื้องล่าง... จางจนแทบมองไม่เห็น ถ้าไม่สังเกตหรือมืดจนถึงเพียงนี้

คุโรโกะทรุดตัวลงชันเข่ากับพื้นไม้ข้างเคียง และลองใช้มือเคาะลงกับแผ่นไม้ใต้ร่าง เสียงสะท้อนบ่งบอกว่าใต้พื้นเวทีที่กลวงเปล่า น่าแปลก.... มันควรจะมีคานรับน้ำหนักหรือแผ่นไม้ตีแนบสนิทถึงจะถูก

ผิดปกติ

คำแรกที่ผุดขึ้นในหัว พร้อมกับมองแผ่นไม้ระแนงที่เรียงเป็นระเบียบขนาดเท่ากันทุกอัน

คิ้วเรียวเลิกขึ้น เมื่อสังเกตดีๆ กลับพบว่ามีแผ่นไม้แผ่นหนึ่งที่ไม้กว่าแผ่นอื่นวางคู่กันอยู่ ซึ่งเขาไม่ลังเลเลยที่จะพาตัวเองไปใกล้กับมัน ปลายสุดของด้านข้างเวที ลับจากสายตาเป็นจุดอับยากแก่การมองเห็น และเมื่อลองลูบคลำไปตามแนวไม้ก็เจอช่องงัด สามารถเปิดออกได้อย่างง่ายดาย สายลมกรูขึ้นมาตามช่องประตูที่เปิดออก ฝุ่นผงคลุ้งขึ้นมาพาให้แสบตา

เด็กหนุ่มส่ายหน้าน้อยๆ พลางขยี้ตา ภาพที่เห็นหลังจากลืมตาขึ้นมาคือโพรงมืดสนิทราวกับใต้โลก

ดีที่แสงจันทร์ในคืนนี้ส่องสว่างจนสามารถเห็นคบไฟที่ซ่อนตรงมุมได้เลือนราง หยักใยเกาะกับผืนผ้าแห้งที่น่าจะชุบน้ำมันหรืออะไรสักอย่าง

                ที่ทำให้ติดไฟไว้เพราะมีกลิ่นประหลาดๆ

คุโรโกะเลิกสนใจกลิ่นของคบในมือ เปลี่ยนเป็นคลำหากล่องไม้ขีดไฟที่ติดตัวมาด้วยเผื่อจุดตะเกียงตอนกลับห้องนอน

คบไฟสว่างวาบ สิ่งที่แลเห็นเป็นขั้นบันไดลาดชันลงไปเกือบสุดสายตา เด็กหนุ่มหย่อนตัวลงไปช่องของแผ่นไม้ ในจังหวะเดียวกับที่ศีรษะพ้นขอบพื้นเวที…

แผ่นไม้ที่ถูกง้างเปิดก็งับปิดลงเอง! เสียงปังของไม้ที่กระทบกับของแข็งดังขึ้น

ดวงตาสีฟ้ามองย้อนไปถึงทางที่ตนลงมา

มาถึงขั้นนี้... จะถอยคงสายเกินไป

ทำได้แค่เดินหน้าต่อเท่านั้น

มือถือคบไฟส่องนำทาง ไม่ได้เดินยากหรือหายใจลำบากเท่าที่คิด และไร้ร่องรอยการจับตัวของฝุ่นละอองอย่างที่ควรจะเป็น ตรงข้ามกับคบไฟที่เขาถือไว้ บ่งบอกถึงการใช้งานอย่างสม่ำเสมอ

คงมีใครสักคนในโรงละครใช้เส้นทางนี้เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง

                ไม่นานนักเขาก็มาถึงพื้นเบื้องล่าง บริเวณกว้างขวางคล้ายโพรงถ้ำขนาดใหญ่ ส่งผลให้ทุกเสียงก้องกังวาน

เสียงน้ำที่หยาดหยดลงมา คลองระบายน้ำใต้ดินที่ไหลเคลื่อนไปตามทาง ดังนั้นต่อให้พยายามเดินให้เบาเท่าไหร่ก็ยังมีเสียงจ่อมแจ๋มตามมาให้ได้ยินอยู่ดี

แน่นอน…

เสียงครวญเครือที่ได้ชักนำเขามาในตอนแรกก็แจ่มชัดขึ้นเช่นกัน สองแก้มแดงระเรื่อขึ้นตามความชัด ขาพาร่างไปหาต้นเสียง แม้จะเป็นเสียงเอื้อนขับร้องในทำนองโอเปร่า แต่กระนั้นแล้วกลับปะปนไปกับเสียงครางหวิวของกระแสอารมณ์บางอย่างมาด้วย

ความสงสัยใคร่รู้สะสมเพิ่มพูน ขาพาร่างตัวเองก้าวไปตามเสียงที่ได้ยิน ที่ใช้ก้าวเดินเป็นพื้นอิฐที่ปูลาดยาวเสมอกัน  หัวใจเต้นรัวแรง รู้สึกได้ถึงแผ่นอกที่สะท้านหอบขึ้นลงด้วยความตื่นเต้น เพิกเฉยต่อสัญชาตญาณที่กรีดร้องเตือนภัยในส่วนลึก

สุดท้ายแล้วเขาได้มาหยุดลงเบื้องหน้าบานประตูเรียบง่าย ไม่ลึกลับซับซ้อนแต่อย่างใด

               

"ร้องดีๆสิ ผมไม่ชอบเสียเวลากับลูกศิษย์ที่ไม่ได้เรื่องนะ"

น้ำเสียงทรงอำนาจ ทุ่มต่ำลุ่มลึกที่ไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ตรึงขาให้หยุดแค่หน้าประตู เป็นเสียงที่เยียบเย็น นำพาความรู้สึกยอมรับนับถือและศิโรราบอย่างไร้เงื่อนไข

เพียงแค่เสียงเท่านั้นเอง…

คุโรโกะคิดในใจ มือชะงักค้างไม่กล้าเคาะ เมื่อได้ยินเสียงครางเครือของหญิงสาวดังขึ้นอีก เป็นเสียงครวญหอบโหยที่ราวกับจะขาดใจ แต่ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะถูกกระตุ้นเร้าด้วยอารมณ์ใคร่ รสนิยมวิตถารกับการทำตัวลับๆล่อๆ ช่างตรงข้ามกับเสียงน่าเกรงขามอย่างน่าประหลาด

เผลอลดการระมัดระวังตัว ตกลงไปในภวังค์ความคิดส่วนตน ลืมเลือนสภาพรอบกาย ไม่ทันเอะใจกับเสียงที่ค่อยๆ เบาลงจนเงียบหายไป

ดวงตาสีฟ้าอ่อนเฉดเดียวกับเส้นผมฉายแววลังเล ยามมองลูกบิดประตูเบื้องหน้า ถ้าคนคนนี้ไม่ปรารถนาจะพบผู้คน เลือกที่จะอยู่ในที่เช่นนี้สมควรเหรอที่เราจะเป็นฝ่ายรุกล้ำเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขากัน?

หากเวลาให้ครุ่นคิดกลับมีไม่นานนัก

                "เธอ...จะไม่เข้ามาเหรอ?"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเชื้อเชิญราวกับล่วงรู้ความในใจ แต่สิ่งที่ทำให้ฉุนกึกจนหมดสิ้นความเกรงใจ กระชากบานประตูออกคือเนื้อเสียงที่กลั้วหัวเราะ

ทำราวกับเขาเป็นเด็กเล็กๆ ที่มาวิ่งเล่นซุกซน!

หากริมฝีปากที่อ้าออกเตรียมจะเอ่ยคำผรุสวาทกลับต้องกลืนหายลงลำคอไปสิ้น ยามที่ได้เผชิญหน้าเจ้าของเสียงเต็มตา ใบหน้าที่แม้จะบดบังไปครึ่งด้วยหน้ากากสีดำสนิท แต่ความคมคายหมดจดกลับฉายชัด ยิ่งประกอบกับดวงตาต่างสีน่าพรั่นพรึง

ข้างหนึ่งเป็นสีแดงดั่งเพลิงผลาญ

แต่อีกข้างกลับเป็นสีทองประกายราวกับทองคำ

น่าหวาดหวั่น พอๆ กับน่าชื่นชม สองความรู้สึกขัดแย้งในตนเองช่างชวนให้หงุดหงิดใจ ซ้ำบรรยากาศคล้ายเข้าพบราชนิกุลสูงศักดิ์ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเกร็งขึ้นแทบจะในทันที

"คุณ...คือ..?"

เสียงที่ออกไปจึงกึ่งห้วนกึ่งตวัด เรียวปากบางได้รูปใต้หน้ากากยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนเอ่ย

                "อาคาชิ... อาคาชิ เซย์จูโร่"

แนะนำตัวก่อนอย่างไม่ถือตัว ผิดคาดจนอดไม่ได้ที่จะความแปลกใจจะโจ้งแจ้งฟ้องบนใบหน้า ถึงแม้น้ำเสียงจะเปี่ยมด้วยไมตรีจิต

แต่แววตาต่างสีที่เด่นระริกซึ่งจับต้องไม่วางทำเอาขนลุกวาบและขุ่นมัวไปพร้อมๆ กัน ก่อนจะพยายามกลบเกลื่อนไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยที่ทำมาเสมอ

"ทีนี้เป็นตาเธอล่ะน่ะ คุโรโกะ เท็ตสึยะ"

อาคาชิยังคงรอยยิ้มบนใบหน้าไม่คลาย มือเท้ารองใต้คาง มองดูลูกแกะตัวน้อยสีฟ้าอ่อนที่แสร้งเฉยชา ด้วยนึกถูกใจอย่างประหลาดกับท่าทางพยายามไม่ตื่นตระหนก นัยน์ตาตู่คมแลเลยไปถึงมือข้างตัวที่กำแบอาการเรียกความมั่นใจคืนสู่ตัวนั่น ยิ่งน่าเอ็นดู

มีไม่กี่คนหรอกนะ ที่ประสานตากับเขาแล้วจะไม่ล้มพับลงไป เป็นความเข้มแข็งที่น่าชื่นชม และ...หาได้ยาก

ยิ่งสำหรับเขาที่เริ่มเบื่อตุ๊กตาแสนสวยแต่เสียงเหลือทนพวกนั้น

ยิ่งน่าสนุก....

                และมีค่าพอให้ขัดเกลา

                "ถ้ารู้จักผมอยู่จะให้พูดอะไรอีกล่ะครับ"

ตาสีฟ้าอ่อนวาวสบตรง เสียงที่ได้ยินค่อนข้างดี เนื้อเสียงใส นุ่มนวล หากแฝงด้วยพลังอันเกิดจากนิสัยส่วนตัว

กล้าเผชิญหน้า ไม่หวั่นต่อการยั่วยุ

เป็นตัวเลือกแก้เบื่อที่ไม่เลวเลยทีเดียว

"ผมจะช่วยให้เธอเป็นนักร้องที่เก่งที่สุดในโรงละครแห่งนี้"

เรียวปากบางหยักเป็นรอยยิ้มดูงดงาม มือเรียวยาวเหยียดผายมาตรงหน้าเป็นเชิงให้ตอบรับ

แต่คุโรโกะกลับขมวดคิ้วหม่นอย่างงุนงง และไม่ใคร่จะชอบใจนักกับคำพูดที่เหมือนขุดคุ้นถึงความต้องการส่วนตัว ทั้งที่ไม่ได้สนิทสนมกันส่วนตัว

เกินขอบเขตของคนแปลกหน้า

"คุณรู้ได้ยังไง?" เด็กหนุ่มทวนถาม น้ำเสียงนุ่มห้วนจัดขึ้น

...ใจร้อนผิดกับหน้าตา

แต่ในสภาพเส้นผมสีฟ้าอ่อนยุ่งเหยิงกระเซิงเล็กน้อยและเสื้อผ้าที่มอมแมมนิดๆ จากคราบฝุ่น กลับยิ่งทำให้เหมือนแมวจรจัดขนปุ้ยที่พองขนขู่ซะมากกว่า

                "ไม่มีอะไรบนนั้นที่ผมไม่รู้หรอกนะ เท็ตสึยะ"

อาคาชิตอบด้วยอาการกลั้วหัวเราะน้อยๆ ในลำคอ ผิดกับแววตาที่แฝงความเหยียดหยันระคนสมเพช แต่เด็กหนุ่มขุ่นใจกับการเรียกชื่อต้น ยกระดับความใกล้ชิดกันหน้าตาเฉย ไม่ได้นำพามาใส่ใจ

"มารยาทแย่นะครับ"

คุโรโกะกล่าวโดยไม่ปิดบังความไม่พอใจแม้แต่น้อย เสียงที่เอ่ยห้วนจัดไร้เยื่อใย หากเหมือนไปกระตุ้นต่อมเอาชนะของอีกฝ่ายเข้าพอดิบพอดี ซ้ำยังสร้างควาบันเทิงให้กับเจ้าตัวแทนที่จะโกรธเคืองด้วยซ้ำ

อาคาชิรู้สึกสนุกและตื่นเต้นแบบที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ปกติแค่ได้ยินเสียงนี้หรือเสี้ยวใบหน้า ไม่ว่าใครก็มากองศิโรราบแทบเท้า

ช่างน่าเบื่อหน่าย…

มีเพียงคนตรงหน้าที่กล้าต่อคำ

อย่างไม่ลดละและไม่อ่อนข้อให้สักนิด

"น่าสนใจจริงๆนะ เธอนี่.."

            ว่าจะไปได้ไกลแค่ไหนกัน?

NEXT To บทที่ 2 Think of Me.