Until…now.
Fandom : Kuroko no Basket
Rate : PG-15 > NC
Pairing:
Akashi Seijurou x Kuroko Tetsuya(C) , Himuro Tatsuya x
Kagami Taiga(C)
Genre : AU, Drama , NTR(เล็กน้อย?)
Note :
เรื่องนี้เป็นกึ่งๆ
แนว NTR มีการสลับคู่ และน้องครก. ร้ายอยู่พอสมควร
มีการพูดถึงความสัมพันธ์ทางกายในเชิงชู้สาวแนวคู่นอน
ใครไม่ชอบแนวนี้ก็ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
และที่สำคัญเป็นแนวฟิคสดที่มีการวางโคร่งไว้เพียงคร่าวๆ
คิดอะไรหรืออย่างแต่งอะไรจะเป็นตามใจฉันคนแต่งนะคะ
ฮา
Author by Lina(ChaCHa)
Story by kyokikuma
-05-
ในที่สุดเธอก็หามุมสงบได้
สายลมเย็นจัดค่อนข้างบาดผิว
กระนั้นแล้วก็เรียกความสดชื่นและความกระปรี้กระเปร่าได้มากจนมองข้ามมันไป
อ้อมแขนเปล่าเปลือยยกขึ้นกอดตัวเองไว้แนบแน่น
พลางปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่าและล่องลอยไปกับทิวทัศน์ยามค่ำคืน
แสงสีจากรถยนตร์และอาคารในเมืองใหญ่ที่ไม่เคยหลับตาเจิดจ้าพร่าพราย
ละลานตาไปด้วยกระแสชีวิตที่ดำเนินไปของคนมากมาย
ตัวเราเป็นเพียงแค่จุดเล็กๆ
จุดหนึ่งบนโลกใบนี้เท่านั้นเอง
สติรับรู้ล่องลอยไปไกลแสนไกล
กระทั่งร่างกายอุ่นขึ้นเพราะอ้อมแขนของใครคนหนึ่งโอบรัดลงมาอย่างถือสิทธิ์
พร้อมน้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาข้างขมับ
“ไม่เจอกันนานเลยนะ เท็ตสึยะ”
หญิงสาวสะดุ้งเฮือก หันกลับหลังไปทันที
แต่ราวกับรอจังหวะอยู่ก่อนแล้ว
เพราะทันทีที่หันกลับไปสิ่งที่ตามมาคือริมฝีปากที่ทาบทับลงมา
ลมหายใจร้อนผะแผ่วระริดปลายจมูกและความเปียกชื้นที่เลื่อนไหลตามแนวฟัน
ล่วงล้ำเข้าดูดกลืนอย่างจวบจ้วง ละลายสติและความนึกคิดให้เลือนหาย
สัมผัสนั้นเนิ่นนานราวกับจะให้คนในอ้อมกอดสิ้นลม
แต่เท็ตสึยะของเขาไม่ได้ปราบพยศง่ายดายถึงเพียงนั้น
เมื่อตั้งสติได้ส้นรองเท้าแหลมสูงก็บดขยี้ลงบนหน้าเท้าของเขา แรงมากพอให้ต้องปล่อยมือ
ใบหน้าของอาคาชิระบายไปด้วยรอยยิ้ม
ตรงข้ามกับใบหน้าราบเรียบของคุโรโกะ รอยลิปสติกจางลงและเปื้อนตามแนวริมฝีปากบางเล็กน้อย
“ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับคุณหรอกนะคะ”
ดวงตาสีอ่อนประสานกร้าวอย่างไม่เกรงกลัว
แม้จะอับจนด้วยหนทางหนี ด้านหลังอีกฝ่ายเป็นระเบียงที่ยื่นตัวออกไปจากตึกสูงกว่าสามสิบชั้น
ตรงหน้าคือเขาที่กั้นขวางระหว่างทางเข้าออกเดียว
“แต่เล่นกับเรียวตะได้สินะ?”
อาคาชิกล่าว พลางสาวเท้าเข้าใกล้ขึ้นอีก
น้ำเสียงผ่อนคลายและใบหน้ายังนิ่งสงบไม่แปรเปลี่ยน หากกดดันจนเธอต้องถอยหนี
“คิดถึงผมบ้างหรือเปล่า? เท็ตสึยะ”
ชายหนุ่มเท้าแขนวางกั้นตัวเธอไว้กับขอบระเบียงสูง คุโรโกะไม่หลบสายตา
แต่ริมฝีปากที่เม้มแน่นนั่นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าตัวเองพลาดตกลงไปในกับดักของอีกฝ่ายอย่างจัง
เธอ...
ถูกจับจ้องด้วยสายตาของคนคนนี้ตลอดเวลา
“ไม่ค่ะ”
คำตอบที่พูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นตามแรงทิฐิ ไม่อาจกลบรอยสั่นไหวในดวงตาที่สะท้อนภาพดวงตาสีแดงเข้มที่เลื่อนเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้นได้สักนิก
“งั้นเหรอครับ... แต่เธอก็ยอมให้ผมจูบนี่นะ?”
อาคาชิเย้า
แทบจะได้ยินเสียงกัดฟันกรอดจากคนที่โดนหยอกเย้าเลยทีเดียว
“สวยดีนะ ผมไม่เคยเห็นเท็ตสึยะแต่งตัวแบบนี้เลย”
“เดรสสีฟ้าอ่อนชุดนี้รับกับสีผมและสีตาของเธอจริงๆ”
คุโรโกะสะบัดหน้าหนีมือที่เอื้อมมาแตะปอยผม
ปลายนิ้วอุ่นจัดนั่นจึงตกลงเคลียแก้มนวลแทน
“สมกับที่เป็นนายแบบ เรียวตะรสนิยมดีน่าดู”
หากเสียงและแววตากลับไม่ชื่นชมดังคำพูด ดวงตาสีแดงแข็งกร้าว
พร้อมกับชายหนุ่มที่สืบเท้ารุกเข้าใกล้กว่าเดิม
คราวนี้แผ่นหลังเปล่าเปลือยของเธอทาบทับไปกับขอบระเบียงจนไร้ช่องว่าง
ใกล้จนปลายจมูกของเสี้ยวหน้าคนที่โน้มลงมาแตะคลอเคลียกับใบหน้านวลได้
ลมหายใจเป่ารดผิวหน้าจนร้อนผะผ่าวราวกับถูกพรมจูบไปทีละจุด
ตั้งแต่หน้าผาก แก้ม จนถึงริมฝีปากที่เม้มแน่นนี้
“คิดว่าผมจะยอมให้เธอเป็นของคนอื่นเหรอ”
“ของคุณ? เกรงว่าจะไม่ใช่นะคะ”
“เพราะถ้าฉันเป็นของผู้ชายทุกคนที่นอนด้วย...
ก็คงไม่ใช่ของคุณแค่คนเดียวแล้วล่ะค่ะ”
คุโรโกะโต้ตอบด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
ดวงตาสีแดงวาวโรจน์กับคำกล่าวนั้น ก่อนจะกระตุกยิ้มเย็น
“แม้ว่าผมจะเห็นผู้ชายของเธอกำลังอยู่กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่แม้แต่น้องสาวของเขาน่ะเหรอ”
มือเรียวยาวคว้าปลายผมหอมขึ้นแนบจูบ
“เลือกคนได้ดีนี่ เท็ตสึยะ”
ดวงตาต่างสีจ้องประสานกัน
ก่อนฝ่ายที่โดนไล่ต้อนจะสวนกลับอย่างไม่ยินดียินร้ายกับคำเยาะนั่น
“ฉันเลือกได้ดีตั้งแต่เริ่มนอนกับคุณแล้วค่ะ”
สายตาเย็นชาที่มองกลับมา
ก่อให้เกิดความรู้สึกหลากหลายขึ้นในใจ
ทั้งหมดที่เขาทำลงไปก็เพื่อคนตรงหน้าเท่านั้น
แต่หากทำให้ต้องเสียไป...
ไม่... ต่อให้เธอหนีหาย
ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนผมก็จะทำให้เธอกลับมาเป็นของผม
เท็ตสึยะ
เครื่องเสียงในห้องจัดเลี้ยงเริ่มดังขึ้น
มีพิธีกรกล่าวคำเปิดงานอย่างเป็นทางการ
แสงไฟในห้องปิดลงเพื่อย้ายความสนใจของผู้ร่วมงานให้ไปจดจ่อที่เวทีกลางห้อง
หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีแดงอยู่ในชุดกระโปรงแปลกตา
แต่ไม่แปลกประหลาดและเข้ากับเรือนร่างเพรียวสมส่วนเต็มทรวดทรงในสีดำสนิทที่ขับผิวสีน้ำตาลอ่อนให้โดดเด่น
ใบหน้าคมสวยนั่นดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
และคงตื่นตกใจแน่ๆ แต่ไหนแต่ไรคางามิซังก็ไม่ถนัดการเป็นจุดสนใจอยู่แล้ว
“ต่อไปจะเป็นการเมนหลักของงานในวันนี้นะครับ”
“นอกจากฉลองครบร้อยห้าสิบปีของกลุ่มบริษัท
‘อาคาชิ คอร์เปอเรชั่น’ แล้วยังมีการประกาศหมั้นอย่างเป็นทางการของผู้นำคนต่อไป ‘อาคาชิ เซย์จูโร่’ และ ‘คางามิ
ไทกะ’ ครับ!”
กลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์
‘คางามิ’ ของบ้านคางามิซังเพิ่งที่ได้จับมือร่วมหุ้นกับตระกูลอาคาชิไปก่อนหน้านี้
การหมั้นคงเป็นการผูกสัมพันธ์และเกื้อหนุนอำนาจธุรกิจกันในระยะยาว
แม้จะควบคุมเครือข่ายการเงินและธนาคารของประเทศไว้
ซ้ำยังมีเส้นสายในวงการเมืองอีกไม่ใช่น้อย แต่ในตลาดของที่ดิน ‘คางามิ’ ถือได้ว่าครอบครองส่วนแบ่งมากกว่า ‘อาคาชิ’ มากนัก
การร่วมมือกันในครั้งนี้คงเป็นไปตามกลไกของผลประโยชน์ที่ต้องสนับสนุนและช่วยกันกอบโกยให้ได้มากที่สุด
เสียงปรบมือดังขึ้นจากผู้คนทั่วทั้งงาน
คางามิซัง...
เป็นแต่หมากตัวหนึ่งที่โดนดึงมาร่วมในเกมสกปรกโสมมนี้ และคงเป็นฝีมือใครไปไม่ได้เลยนอกจาก
“อาคาชิคุง...
คุณคิดจะทำอะไรกันแน่คะ?”
คุโรโกะมองภาพมือของคนทั้งสองที่กอบกุมกันไว้อย่างแนบแน่น
หัวใจปวดร้าว สมองรับรู้และเข้าใจถึงความเป็นไปของเรื่องที่กำลังเป็นอยู่
เธอ...
ไม่อาจได้ยืนในจุดนั้นเคียงข้างเขาได้
ทั้งที่เป็นอย่างนั้นแล้ว
ต่อให้จงใจทอดกายให้ใครอีกคน ลบล้างสัมผัสที่เคยมี ความรู้สึกหรือกระทั่งความทรงจำ
มันก็ไม่มีความหมายเลยสักนิด
“คุโรโกจจิ...
ผมไม่ได้อยากให้เธอมาเห็นอะไรแบบนี้”
มือที่กุมมือของเธอไว้อบอุ่น
และปรารถนาดีต่อเธอเสมอมา
คิเสะก็แค่... อยากให้คนทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันได้
จากตรงนี้เขาเริ่มคาดเดาถึงสิ่งที่อาคาชิจจิต้องการทำแล้ว
และเหตุผลของการกระทำทั้งหมดก็เพื่อคุโรโกจจิ
ทำเพื่อให้คุโรโกจจิสามารถเข้าไปยืนเคียงข้างตัวเองได้
“เชื่อผมนะ
ยังไงคนที่อาคาชิจจิรักและอยากจะอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็มีแค่คุโรโกจจิคนเดียว”
“ฉัน...
ไม่ได้เป็นคนดีพอขนาดนั้นหรอกค่ะ”
ไม่มีค่าพอหรอกค่ะ
ความคิดแรกที่มีตอนเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกัน
ความเหมาะสมหรืออะไรทั้งหลายอย่าง พังทลายความรู้สึกที่มีลงตรงหน้าอย่างย่อยยับ
เธอรู้ดีว่าคางามิซังรักฮิมุโระซังมากแค่ไหน
แต่ถึงจะรู้...
เธอก็ใช้ผู้ชายคนนั้นเป็นเครื่องมือแก้แค้นให้กับความเย็นชาและไม่ชัดเจนของอาคาชิคุง
ถ้ารู้ว่าของของตัวเองแปดเปื้อนไปด้วยมือของคนอื่นแล้ว
คุณจะรู้สึกเจ็บแค่ไหนกันคะ?
แค่ความคิดนี้เท่านั้นเองที่ผลักเธอเข้าหาฮิมุโระ
มือที่ประคองใบหน้านั้น ริมฝีปากที่แนบจูบ
หรือร่างกายที่ยกมอบให้กกกอด
ฉันก็แค่... อยากให้คุณเจ็บ แบบที่ฉันเจ็บ
เพราะไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน
ถึงฉันจะหลอกตัวเองได้ตลอดมาว่าฉันเป็นคนเดียวที่ได้ครอบครองคุณ
แต่จริงๆ แล้วแม้แต่คำว่า 'รัก' คุณก็ไม่เคยพูดออกมาเลยสักครั้ง
ตรงไหนกันคะ? ที่ยืนของฉันสำหรับคุณ
...อาคาชิคุง...
“ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ คิเสะคุง”
หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยเหลือเกินกับทั้งความรู้สึกของตัวเอง
ปวดหัวจนคล้ายกับว่าจะสำรอกเอาความรู้สึกขยะแขยงตัวเองออกมากอง
คิเสะอาสาไปส่งที่ห้องพัก แต่คุโรโกะปฏิเสธและบอกปัดว่าอยากอยู่คนเดียว
ใบหน้าที่ราวกับจะร้องไห้ออกมาของคนสำคัญสร้างความปวดใจให้จนเขาทนไม่ไหว
ยืนกรานหนักแน่นว่าจะไปส่งให้ได้ แต่คุโรโกะชิงเปิดประตูรถแท็กซี่หนีหายไปซะก่อน
เธอไม่ได้กลับบ้านและไม่ได้กลับห้องที่ตัวเองโดนบังคับข้าวของย้ายเข้าไป
“จอดตรงแยกข้างหน้านะคะ”
ธนบัตรเกินจำนวนค่าโดยสารถูกส่งมอบให้คนขับรถ
เสียงของโทรศัพท์ในกระเป๋าถือดังถี่รัวไม่หยุด
โดยที่เธอค่อนข้างแน่ใจว่ามันจะเป็นสายจากใคร
ร่างเล็กบางในชุดเดรสเข้ารูปสวยงามเดินเพียงลำพังบนข้างถนนที่มีเพียงแสงไหสลัวริบหรี่
เหล่าคนไร้บ้านเมียงมองอย่างสนใจ หากไม่ได้เข้าไปทำอันตรายแต่อย่างใด
ทำเพียงแค่มองกันอยู่ห่างๆ เท่านั้น
ขาพาร่างเดินไปอย่างไร้จุดหมาย
และไม่นานนักสายฝนก็ตกลงมาราวกับจะตอกย้ำดวงใจที่หม่นหมอง
แม้อาการคลื่นไส้และวิงเวียนจะตีรวนจนแทบจะทำให้ทรุดลงไปกับพื้น
แต่เธอก็ยังเดินต่อไป
เสื้อผ้าเปียกปอน
แนบสนิทกับเรือนร่างบอบบางให้หนาวสั่น ริมฝีปากสีแดงซีดขาวจนแทบไร้สีเลือด
สำนึกสุดท้ายคือแสงสว่างพร่าตาและความเยียบเย็นของพื้นถนน
เปลือกตาบางลืมขึ้นอย่างเชื่อมช้าด้วยเสียงของการเคลื่อนไหวข้างตัว
เตียงนุ่มและอุ่น เพดานของห้องที่ไม่เคยเห็น
ดวงตาสีฟ้าอ่อนเลื่อนมองไปยังต้นกำเนิดของเสียงที่ปลุกให้เธอตื่นขึ้นจากนิทรา
มือเรียวได้รูปกำลังบิดหมาดผ้าขนหนูอย่างตั้งใจ เสี้ยวหน้าคมสวยสะดุดตา
“ฮิ..มุโระ..ซัง?”
ผู้ที่น่าจะเป็นเจ้าของห้องหันมา
และวางผ้าชื้นหมาดบนหน้าผากเธอ คุโรโกะมองอีกฝาายด้วยสายตาเลื่อนลอยและงุนงง
ร่างกายร้อนผะผ่าวไปทั้งตัว ลำคอแห้งผากราวกับกลืนกินเม็ดทรายลงไป
ไร้เรี่ยวแรงและเหนื่อยอ่อนจนแทบจะหลับลงอีกรอบ
หากความสงสัยกลับไม่อนุญาตให้ทำตาม
สมองจึงสั่งให้ฝืนร่าง พยุงเปลือกตาที่หนักอึ้งเหลือเกินไว้
“เธอล้มลงหน้ารถผมน่ะ”
ฮิมุโระตอบ ก่อนจะให้มือทาบอังตรงซอกคอ
เล่นเอาคนนอนอยู่สะดุ้งโหยงเกือบเด้งตัวหนีอีกฝ่าย
แต่ก็ได้เพียงปรือตามองอย่างอ่อนแรง
“ขอโทษที ผมแค่จะตรวจดูว่าไข้ลดหรือยัง...
ตัวยังอุ่นๆ อยู่มาก นอนพักก่อนเถอะครับ”
ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ฟังดูนุ่มนวลและชวนให้สงบใจอย่างประหลาด ซึ่งเกินกว่าจะฝืนร่างกายไว้ได้อีกต่อไป
คุโรโกะหลับลงอีกครั้ง
TBC.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น