Cogency
: Fandom :
Kuroko no Basuke
: Genre :
AU
: Rate :
??
: Pairing :
Akashi Seijurou x Kuroko Tetsuya
: Note :
ฟรีเปเปอร์ในงานอเวนิว2 จ้าา
อาจจะเป็นฟิคยาวต่อในเร็วๆ นี้
แรงบันดาลใจมาจากเรื่อง
Ten Count ค่ะ
มังงะวายที่เรากับเพื่อนอ่านค่ะ ซึ่งเพื่อนชอบแนวนี้มากจนไซโคให้เราลองแต่งให้อ่าน
ซึ่งผลปรากฏว่านางอยากได้เป็นฟิคยาวค่ะ
//น้ำตาคนแต่ง....
ทุกสิ่งทุกอย่าง
ในโลกใบนี้ล้วนสกปรก... โสมม...
ไม่ว่าจะเป็นลูกบิดประตู โทรศัพท์
หรือจานชามในร้านอาหาร
มวลอากาศที่ต้องใช้หายใจร่วมกับผู้อื่น
ทั้งหมดนั่น
ผมรู้สึกขยะแขยงมันจริงๆ
ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ลำบากในการใช้ชีวิตอะไร
สิ่งที่ไม่อยากสัมผัสก็จะไม่แตะต้อง
สิ่งที่ไม่ต้องการใช้ร่วมกับใครก็ทำขึ้นเพียงผมคนเดียว
ดังนั้นการมีชีวิตอยู่แบบนี้
ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยแม้แต่น้อย
"ตารางวันนี้ของเซย์จัง
ช่วงสายมีประชุมกับอิมะจัง”
“ตอนบ่ายก็กลับเข้าบริษัทประชุมเรื่องผลประกอบการของไตรมาสที่สาม
แล้วช่วงเย็นก็มีนัดรับประทานอาหารคู่ค้าคนใหม่จ้ะ"
เสียงเจื้อยแจ้วของเรโอะพูดต่อกันอย่างร่าเริง
ก่อนจะปิดสมุดบันทึกลงแล้วหันมายิ้มให้
"งานทั้งหมดของวันนี้ก็มีแค่นี้ล่ะเซย์จัง
ไม่เยอะไปเนอะๆ"
"น้อยเกินไปด้วยซ้ำครับ
ช่วยปรับตารางงานให้แน่นขึ้นกว่านี้ด้วย ผมไม่ชอบเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์...
"
อาคาชิตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หากยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์เครื่องส่วนตัวก็ดังขึ้นเรียกความสนใจ
ภายในรถค่อนข้างอับสัญญาณ
ร่างสูงโปร่งจึงได้กล่าวสั้นๆ ขอตัวไปคุยนอกรถอย่างมีมารยาท
"ระวังด้วยน้าา"
เรโอะชะโงกหน้ามาเตือน
ซึ่งเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะคุยติดพันอยู่ หากเพียงพริบตาเดียวที่เผลอเรอไป
เสียงรถยนตร์บดเบียดถนนดังลั่นก็กระหึ่มขึ้นด้านหลัง
ช้าเกินกว่าจะขยับทัน
และเร็วเกินกว่าที่คนในรถจะคว้าเขาเข้าไปในตัวรถได้
เสียงล้อรถบดเบียดผิวถนนสั่นสะเทือนในโสตประสาท
ความรู้สึกเจ็บแปล๊บแล่นขึ้นตามท่อนแขน
… ในคลองสายตาสิ่งสุดท้ายที่แลเห็นคือสีฟ้าอ่อนที่นุ่มนวลราวกับสีของท้องฟ้า
"กระดูกแขนหักครับ
แต่เข้าเผือกดามเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงมาก เพียงแค่จะมีปัญหาในการใช้ชีวิตประจำวันเท่านั้นเอง"
นัยน์ตาสีแดงมองฟิล์มเอ็กซเรย์ด้วยแววตาเฉยชา
ผิดกับใบหน้าซีดเผือดของเลขาส่วนตัวที่ดูหวาดวิตกราวกับเป็นคนเจ็บเอง
"ยังไงก็รักษาความสะอาดและปฏิบัติตามคำแนะนำที่บอกไว้ก่อนหน้านี้อย่างเคร่งครัดนะครับ"
แพทย์หนุ่มเอ่ยเรียบเรื่อย
ชายหนุ่มผมดำมีอาการโล่งใจมากขึ้น
ก่อนจะหันไปกล่าวยินดีกับรุ่นน้องที่ปัจจุบันเป็นหัวหน้า
หากสายตาของเขา...
กลับจับจ้องที่ร่างเพรียวที่ค่อนข้างเล็กกว่ามาตรฐานชายหนุ่มในวัยเดียวกันไปเล็กน้อย
เส้นผมสีฟ้าอ่อนราวกับสีของท้องฟ้า
นัยน์ตากลมโตสีเดียวกับแต่กระจ่างใสกว่าคล้ายกับสีของสายน้ำ ผิวขาวค่อนข้างซีดจาง
เมื่อมองไปที่คนคนนี้ให้ความรู้สึกผ่านเลยและไม่น่าสนใจ
แต่ใบหน้านิ่งเฉยนั่น
กลับดึงดูดเขาอย่างประหลาด
เขาสั่งงานกับเรโอะอีกสองสามคำ
ก่อนจะเอ่ยขอคุยกับคนคนนั้นเป็นการส่วนตัว
"คุโรโกะ...
เท็ตสึยะสินะ"
อาคาชิทวนชื่อที่ได้รับทราบมาจากเลขาที่ถอยออกไปจากห้อง
ตามหลังนายแพทย์ที่มีหน้าที่ต้องไปทำต่อ
"ใช่ครับ"
คนตรงหน้ารับคำอย่างสงบ หากไม่อาจปกปิดรอบแคลงใจและความกังวลบางเบาในแววตา
"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ
ถ้าไม่ได้เธอผมคงแย่"
ชายหนุ่มกล่าว
พลางจ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีใสของผู้ยืนเบื้องหน้า
สีฟ้า...
สีฟ้าของสายน้ำอันบริสุทธิ์
"จริงๆ
แล้วการช่วยเหลือของผมน่ะ... ไม่จำเป็นหรอกนะครับ"
คุโรโกะกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ
และย้อนนึกถึงตอนที่ตนเองโดดพุ่งเข้าไปผลักอีกฝ่ายจากการเบรคของรถบรรทุกที่คนขับกำลังก้มหาสิ่งของแล้วจะจอดเทียบข้างทาง
ทั้งที่ยังติดพันกับโทรศัพท์ปลายสาย
จึงไม่ทันสังเกตร่างที่ยืนหลบคุยโทรศัพท์อยู่เช่นกัน
ร่างของเขาล้มลง
พร้อมกับร่างของอีกคนที่แนบสนิทไปกับพื้น
แขนขวาฟาดเข้ากับขอบฟุตบาทพอดี
และด้วยแรงจากร่างของคนสองคนที่ทับลงมาทำให้กระดูกแขนแตกหัก
"ผมทำให้คุณเข้าเฝือกด้วยซ้ำไป
และที่สำคัญ... ทำไมคุณไม่คว้าประตูที่เปิดไว้ล่ะครับ?"
เพียงเอื้อมมือก็จะกระชากตัวเองเข้าไปในรถยนตร์อันปลอดภัยได้แล้ว
แต่ชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีแดงตรงหน้ากลับไม่ได้ทำลงไป
จังหวะที่ชะงักด้วยความลังเล
ในชั่วพริบตาเดียวการตัดสินใจต่อความเป็นความตายตรงหน้า
เขาที่สังเกตผู้คนรอบข้างได้ดีกว่าคนทั่วไปจึงได้เลือกที่จะโดดเข้าไปเบี่ยงทิศทางของร่างนั้น
"โรครักความสะอาดเหรอครับ?
หวาดกลัวกับการจับต้องสิ่งของที่คุณคิดว่าสกปรก..."
"ถ้ารักษาให้หายได้
จะดีกว่านะครับ"
คุโรโกะ
เท็ตสึยะกล่าวด้วยแววตาจริงจัง น้ำเสียงเข้มขึ้นราวกับครูอนุบาลกำลังอบรมเด็กนักเรียนในปกครอง
อาคาชิหัวเราะ
รู้สึกถูกใจคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ภาพลักษณ์ที่ดูบริสุทธิ์ใสราวกับสายน้ำ
แต่กลับมองทุกสิ่งได้อย่างลึกซึ้งและละเอียดอ่อนจนทะลุปุโปร่งในชั่วเวลาสั้นๆ
"ผมอยู่มาได้โดยไม่แตะต้องหรือสัมผัสกับของที่คิดว่าสกปรกเลย
จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร"
ชายหนุ่มกล่าวต่อ
และเฝ้ารอปฏิกิริยาตอบกลับจากคนตรงหน้า
นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนหม่นลงราวกับจะอ่อนใจ
ก่อนพูดต่อ
"ถ้ารักษาแต่เนิ่นๆ
จะหายไว..."
"ผมไม่ต้องการการรักษา"
คุโรโกะถอนหายใจต่อความดื้อรั้นนั่น
และขอตัวกลับก่อนเพราะต้องไปทำธุระต่อ
ท่ามกลางความเงียบงันในลิฟต์ที่กำลังเดินทาง
ชายหนุ่มผมสีฟ้าอ่อนครุ่นคิดถึงผู้ที่ตนเพิ่งได้ช่วยเหลือ
ใบหน้าเฉยชาราวกับไม่ใส่ใจต่อสิ่งใด
นัยน์ตาสีแดงทรงอำนาจที่คล้ายกับมองทุกอย่างอยู่ใต้ฝ่าเท้า
เป็นแบบนี้ต่อไปคง...
อันตรายต่อเจ้าตัวเอง
แต่หากผู้ป่วยปฏิเสธการรักษา
เขาก็ไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือโดยพละการได้
ทั้งที่คิดแบบนั้นแท้ๆ
แต่ยามเช้าในวันต่อมาเบื้องหน้าคลินิกรับปรึกษาทางจิตวิทยาซึ่งมีเขาเป็นที่ปรึกษาประจำอยู่
กลับมีร่างสูงโปร่ง เจ้าของเส้นผมสีแดงเข้มและนัยน์ตาสีเดียวกันยืนอยู่
"คุโรโกะ
เท็ตสึยะ"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชื่อของเขา
พลางสืบเท้าเข้ามาหา นัยน์ตาต่างสีประสานนิ่ง
รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้น
"ผม...อยากให้เท็ตสึยะเป็นที่ปรึกษาประจำตัวของผม"
Fin? to be continued.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น