Until…now.
Fandom : Kuroko no Basket
Rate : PG-15 > NC
Pairing:
Akashi Seijurou x Kuroko Tetsuya(C) , Himuro Tatsuya x
Kagami Taiga(C)
Genre : AU, Drama , NTR(เล็กน้อย?)
Note :
เรื่องนี้เป็นกึ่งๆ
แนว NTR มีการสลับคู่ และน้องครก. ร้ายอยู่พอสมควร
มีการพูดถึงความสัมพันธ์ทางกายในเชิงชู้สาวแนวคู่นอน
ใครไม่ชอบแนวนี้ก็ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
และที่สำคัญเป็นแนวฟิคสดที่มีการวางโคร่งไว้เพียงคร่าวๆ
คิดอะไรหรืออย่างแต่งอะไรจะเป็นตามใจฉันคนแต่งนะคะ
ฮา
Author by Lina(ChaCHa)
Story by kyokikuma
-04-
รักที่สุด.....
....รักมาก......
และเขาก็แค่.....
......เป็นฝ่ายทำใจไม่ได้ซะเอง......
สำคัญที่สุด....
.....สำคัญยิ่งกว่าใคร.....ทั้งนั้น......
จนอยากปล่อยให้เทพธิดาบินด้วยปีกสีขาวคู่นั้นต่อไป
คิดแบบนั้นมาตลอด
น้ำตาที่ไม่ใช่ของเขาไหลรินจากดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่สวย
ใช่.....
หญิงสาวตรงหน้าเขาเจ็บปวด.....
ร้าวรานจากความรู้สึกว้าวุ่นในใจ
เหมือนน้ำที่หยดลงไปทีละนิด
เหมือนฝนที่ตกลงมาทีละน้อย
มันเต็มล้น มันกัดเซาะ
เขาปาดเช็ดด้วยปลายนิ้ว
ตามติดด้วยริมฝีปากของตัวเอง
เย็น.....
ผิวกายของร่างที่ตระกองกอดเย็นเฉียบ
ไม่เหมือน..... ยังไงก็ไม่ใช่.....
“คุณ... ร้องไห้อยู่เหรอคะ?”
สิ่งที่เขาต้องการ.....
.......มันไม่ใช่ของแบบนี้.........
!!!!!!!!
ในเวลาใกล้เคียงกัน ร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งผวาลุกขึ้น บนเตียงนอนในห้องอันคุ้นเคย
ความมืดมิดที่จอมจ่มเพียงลำพังเสมอมา
เหงื่อไหลตกลงตามแนวขมับ
ฮิมุโระ ทัตสึยะอาจจะคิดว่านั่นเป็นฝัน
หากไม่ใช่ว่าเขายังคงจำได้ดีว่าตัวเองทำอะไรลงไป ดวงตาสีฟ้าใสลุกวาบ
เสียงหวานเรียบเย็น ผิวเนียนละเอียดที่สะดุ้งไหวทุกคราวที่แตะต้อง
... เด็กคนนั้น ...
.....เป็นเพื่อนของไทกะ
เพื่อนสนิทคนสำคัญ.....
แต่เขากลับ.....เขากลับ.......
ตัวเลขดิจิตอลบนหน้าปัดเป็นตัวเลขเพียงสองนาฬิกา
เร็วเกินไปที่จะสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้าย เขาเพิ่งล้มตัวลงนอนได้แค่สองชมเท่านั้นเอง
หากตื่นเต็มตาเช่นนี้ก็ยากเกินจะข่มตานอนต่อไปได้
ชายหนุ่มล้างหน้าล้างตาลวกๆ
ก่อนคว้ากระเป๋าสตางค์และกุญแจรถออกจากบ้านไป เสียงเครื่องยนตร์คำรามลั่น
ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิดไร้เเสงไฟ
เหลือไว้เพียงร่องรอยของควันไอเสียจางๆ
ที่ดูหม่นมัว
ที่เก่า หากต่างเวลา ฮิมุโระก็ได้เจอหญิงสาวผมสีอ่อนเช่นเดิม
และดูเตรียมตัวมาอย่างดี กับการที่นั่งดื่มเฉยๆ
ไม่หือไม่อือ และไม่อ่อนแอจนโดนรีดไถ่รังแก
ทั้งคู่สบตากันเพียงพริบตา
ก่อนร่างสูงโปร่งจะนั่งลงเคียงข้างหญิงสาวที่ไม่ได้นัดเจอ
หากบังเอิญได้พบกันในที่แห่งนี้
นับจากวันนั้นก็ผ่านมาสองสามเดือนได้แล้ว
บรรยากาศในช่วงรอยต่อระหว่างฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงมีสายฝนตกลงมาไม่ขาดสาย
หยดฝนกลิ้งไหลผ่านบานกระจก
หญิงสาว เจ้าของเส้นผมสีฟ้าอ่อน
เหม่อมองออกไปนอกคาเฟ่ต์
เครื่องดื่มแก้วโปรดถูกวางถูกไว้ไม่ได้รับการใส่ใจเท่าที่เคย ไม่อยากอาหาร
ไม่อยากกินและไม่อยากนอน ราวกับแค่ปล่อยเวลาให้ยืดยาวผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์
คุโรโกะรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น
แม้มันจะเป็นความผิดพลาดที่เกิดจากการขาดความยับยั้งชั่งใจของคนทั้งคู่
แต่เธอที่เป็นฝ่ายเริ่มมีส่วนผิดมากกว่าฮิมุโระซังอยู่ดี
ไม่เพียงแค่การบังเอิญพบกันคราวนั้น แต่ระยะหลังๆ
ด้วยความที่มีความลับที่บอกใครไม่ได้ทั้งคู่ และปมความรู้สึกที่คล้ายคลึงกัน
เธอและเขามีการติดต่อนัดเจอกันเสมอ มีไปดื่มกันบ้้าง คุยกันบ้าง
ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นเรื่องคางามิซังและอาคาชิคุง โดยไม่มีอะไรเกินเลยกันมากกว่าที่ควรจะเป็น
ยอมรับว่าทำแบบนี้ไม่ถูก
แต่เธอแค่อยากหาใครมาร่วมแบ่งปันความรู้สึกเช่นนี้
ใครสักคนที่อยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกัน
ศีรษะปวดหนึบขึ้นมาทันที...
จะว่าไประยะหลังๆ เธอเริ่มตื่นสายกว่าที่เป็น
มีอาการปวดหัวและคลื่นไส้เป็นบางครั้ง ยิ่งอากาศเย็นแบบนี้ยิ่งมึนหนัก
... ถ้าไม่เป็นอะไรมากมายก็คงดี
“คุโรโกจจิรอนานมั้ย?”
ดวงตาสีฟ้าอ่อนเหลือบมองขึ้นด้านบน
ใบหน้าคุ้นตาที่ถูกบดบังไปกว่าครึ่งด้วยแว่นกันแดดส่งยิ้มให้
เส้นผมสีทองสุกสว่างแปรเปลี่ยนไปเป็นสีดำสนิท แต่แทนที่จะเด่นน้อยลง เจ้าตัวก็ยังปลดปล่อยคาริสม่าและรัศมีคนดังได้อยู่ดี
“ฉันเองก็เพิ่งมาถึงค่ะ”
น้ำเสียงตอบกลับราบเรียบเช่นปกติ แต่ใบหน้าซีดเซียวก็ยังคงเด่นชัดมาอยู่ดี
คราวที่แล้วที่เจอกันคุโรโกจจิดูมีน้ำมีนวลกว่านี้น่า
“ไม่สบายหรือเปล่า คุโรโกจจิ” คิเสะถามอย่างห่วงใย
ใจจริงอยากเข้าไปลองวัดไข้ด้วยซ้ำ
แต่ที่แห่งนี้คงไม่เหมาะที่จะแสดงความสนิทสนมขนาดนั้น
“ฉันสบายดีค่ะ
อาจจะเป็นเพราะอากาศมากกว่าที่ทำให้ดูย่ำแย่”
คุโรโกะบอกปัด
ทำให้คิเสะที่อยากจะถามไถ่อาการต้องล้มเลิกไปโดยปริยาย
ดูภายนอกหญิงสาวตรงหน้าคล้ายกับจะเป็นพวกหัวอ่อน
ว่าง่าย
แต่จริงๆ แล้วคุโรโกจจิน่ะนะ
หัวแข็งแล้วก็รั้นสุดๆ เลย คนที่พอจะไล่ต้อนอีกฝ่ายได้ก็มีแต่พวกวางแผนหลายซับหลายซ้อนอย่างอาคาชิจจิเท่านั้นแหละ
ในบางมุม สองคนนี้ก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย
คิเสะถอนหายใจเฮือกใหญ่
ก่อนตัดสินใจถอดคาร์ดิแกนตัวนอกออก และเอี้ยวตัวมันคลุมร่างคนตรงหน้า
ความอบอุ่นของเสื้อตัวนอกคลี่คลุมลงมาบนลาดไหล่บาง
นายแบบหนุ่มน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยว่า
“อากาศเย็นมาก ใส่ไว้กับตัวเถอะนะ”
พูดพลางจัดเสื้อแสงที่ย้ายจากตัวเองไปอยู่กับหญิงสาวให้เข้าที่ทาง
เทียบกับรูปร่างและสรีระต่างๆ ของตนแล้วจะใหญ่เทอะทะไปก็ตาม แต่ก็ดีกว่าโดนลมเย็นๆ
เข้าโดยตรง
“ขอบคุณนะคะ คิเสะคุง ไม่ใช่แค่สำหรับเสื้อตัวนี้
แต่สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาด้วย”
คุโรโกะกล่าว ปกติแล้วเมื่อได้ยินเช่นนี้
เขาคงดีใจตัวแทบลอยขึ้นฟ้าไปเลย แต่น้ำเสียงหม่นหมองของเจ้าตัว
ทำให้ไม่อาจรู้สึกเช่นนั้นได้
“ถ้างั้น ... เวลามีอะไรก็ขอให้นึกถึงผมคนแรกก็พอ”
มือเรียวยาวเลื่อนมาจับมือของหญิงสาวที่วางบนโต๊ะ
ไม่ได้กุมแนบแน่น แค่วางลงบนนั้น โดยปรารถนาจะมอบความอบอุ่นให้คนตรงหน้าเพิ่มขึ้น
อีกสักนิดก็ยังดี
“แบบวันนี้ผมใจไม่ดีเลย ตอนคุณผู้จัดการเดินมาบอก
ผมตกใจแทบเเย่เลยนะ คิดว่าคุโรโกจจิจะเป็นอะไรไปแล้วซะอีก”
อันที่จริงใช้คำว่าตกใจคงน้อยไป
เขาทิ้งกองถ่ายทั้งกองมาเพราะได้รับการติดต่อจากโทรศัพท์มือถือเจ้าตัวเอง
ว่าเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้เป็นลมในที่ทำงานพิเศษ และพอดีว่าชื่อเขาเป็นมิสคอลสุดท้ายที่ขึ้นในรายชื่อ
คุณเจ้าของร้านจึงได้ติดต่อมาที่เขาแทน
“และถ้าอยากขอบคุณผมจริงๆ ...”
การเห็นใครสักคนควงแขนหญิงสาวในยามราตรีไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร
ในยามวิกาลเช่นนี้สุราและสิ่งเสพติดบางประการก็ก่อร่างความลุ่มหลง
มัวเมาและปลุกความต้องการดำมือให้ตื่นขึ้นด้วยกันทั้งนั้น
อาคาชิมองภาพเหล่านั้นผ่านกระจก
และสะดุดตาเป็นพิเศษกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง
ใบหน้าคมสวยดึงดูดได้ทั้งชายหญิง เด่นสะดุดตา
ในอ้อมแขนคนผู้นั้นมีหญิงสาวแต่งตัวจัดจ้านซุกไซร้คลอเคลียไม่ห่าง
หลายวันต่อมา
“ไปที่หนึ่งก่อนนะคุโรโกจจิ!”
คุโรโกะที่มาตามนัดมองคนดูด้วยสายตาสงสัย
ก่อนจะถูกจับจูงไปท่ามกลางสายตาของฝูงชนบนชานชาลารถไฟ
ดีที่เป็นช่วงบ่ายคล้อยของวันธรรมดา
จึงไม่มีเด็กสาวซึ่งเป็นกลุ่มแฟนคลับส่วนใหญ่ของคิเสะมาพบเห็นจนจำเจ้าตัวได้
และเนื่องจากเป็นคนไม่ได้ใส่ใจอะไรกับการแต่งตัวมากนัก
เวลาที่ถูกจับแต่งหน้าทำผมและลองแปลงโฉมในลุคใหม่จึงยืดยาวสำหรับเธอเป็นพิเศษ
ลิปกลอสมันวาวเคลือบทาลงบนริมฝีปากบางที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงราวกุหลาบ
เหนือดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่โต
เปลือกตานั้นไล้ด้วยสีน้ำตาลอ่อนและสีขาวมุกให้เด่นสะดุดตา แก้มขาวปัดด้วยบรัชออนสีชมพูบางๆ
ดูผุดผาดคล้ายเด็กสาวในวัยแรกแย้ม
คิเสะแปรงผมที่จัดแต่งทรงให้เข้าที
ก่อนโน้มลงกระซิบ
“ผมเก่งมั้ย?”
ชายหนุ่มยิ้มร่า ก่อนจะฉุดร่างเล็กบางให้ยืนขึ้น
บัดนี้ภาพที่สะท้อนในกระจกบานสูงคือเด็กสาวหน้าตาสะสวยในชุดกระโปรงสั้นเป็นลูกไม้สีขาวลายดอกไม้ยาวกรอมเท้า
เว้าเข้ารูปตรงช่วงเอว เน้นสัดส่วนให้ดูเพรียวบาง
ช่วงอกเป็นลักษณะคอร์เซ็ตดันช่วงบนให้ดูมีแน่นตึงมีทรง
ด้านหลังเป็นริบบิ้นที่พันกันราวตาข่ายทิ้งปลายยาวระบั้นเอว
“ท่าทางแพงนะคะ”
แต่แทนที่จะตกตะลึง คุโรโกะกับเงยหน้ามองคนที่นำชุดนี้มาให้ผลัดเปลี่ยนด้วยสายตาเยือกเย็น
“ง่า ผมไม่ได้ซื้อนะ พี่ๆ สไตลิสต์ให้ยืมมาตั้งหาก
พอบอกว่าจะพาเพื่อนผู้หญิงไปออกงานช่วยหาชุดให้หน่อยก็ยัดนี่ใส่มือมาอะ”
นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนหรี่มอง
คนสูงกว่าที่เสยผมขึ้นอย่างยุ่งยากใจ แต่ก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรต่อ
เพราะใกล้ได้เวลาแล้ว
“และถ้าอยากขอบคุณผมจริงๆ ...”
เธอหวนคิดถึงคำขอร้องจากอีกฝ่ายที่ให้ช่วยเป็นคู่ควงไปงานเปิดตัวของคนรู้จักเป็นเพื่อนหน่อย
เนื่องจากไปคนเดียวมักจะถูกสาวน้อยสาวใหญ่ในงานตามติดไม่เลิกตลอด
เลยขอยืมตัวไปควงสักวัน
คุโรโกะพิจารณาแล้วไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงอะไรเลยตอบตกลงอย่างง่ายดาย
ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตื่นเต้นขนาดเตรียมเซอร์ไพรซ์เป็นชุดเดรสท่าทางแพงระยับแบบนี้
“เฮ้อ...”
หญิงสาวถอนหายใจ
แต่จะว่าอะไรได้กับท่าทางสำนึกผิดแบบหูลู่หางตกของคนตรงหน้า ที่จับมือประคองไว้
ส่งสายตาแบบ 'ผมผิดไปแล้ว' บนใบหน้าตาหล่อเหลาสมบูรณ์แบบนี้ได้
ในงานเลี้ยงที่ไม่รู้จักใครสักคน
ไม่ว่าทำอย่างไรก็ยากที่จะคุ้นชิน
และคิเสะคุงเองก็คงรู้ดีจึงไม่ได้หยุดพูดคุยกับใครมากนักให้เธอลำบากใจ
เพราะไม่อาจเข้าร่วมวงสนทนาได้
หญิงสาวหลายคนพยายามเมียงมองมาทางเธอ
สายตาเปรียบเทียบกับคนข้างตัว
พร้อมกับกิริยาจับกลุ่มซุบซิบนินทาดังแว่วมาให้ได้ยิน
น่าเหนื่อยหน่ายและน่าสมเพชไปในเวลาเดียวกัน
คุโรโกะคิดอย่างเฉยชา
หากอีกมุมได้ย้อนนึกถึงตัวเอง...
กับคิเสะคุง
เธอยังไม่อาจเรียกได้ว่ายืนเคียงข้างได้อย่างเหมาะสม แล้วกับคนคนนั้น...
ที่เป็นทายาทตระกูลใหญ่เปี่ยมอำนาจ
พรั่งพร้อมทั้งสติปัญญาและความสามารถถึงเพียงนั้น
ลำพังเเค่ตัวเธอ... กระทั่งที่ยืนตัวเองอยู่ตรงไหนของอีกฝ่ายยังไม่อาจรู้
ถอยออกมาตั้งแต่ตอนที่ยังตัดใจได้เพื่อที่จะไม่เจ็บปวดและผูกมัดกันมากกว่านี้
จะดีกว่าทั้งกับเธอและอาคาชิคุงเอง
กลิ่นน้ำหอมของเหล่าสตรีมากมายฟุ้งมาต้องจมูก
เรียกความรู้สึกวิงเวียนและปวดศีรษะให้แล่นริ้วขึ้นมา ใบหน้าเนียนซีดขาว
ซึ่งปฏิกิริยานี้ไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนที่เฝ้ามองอย่างเป็นห่วงตลอดไปได้
“คุโรโกจจิไหวมั้ย?” มือเรียวยาวโอบประคองร่างเล็กบางที่คล้ายกับจะทรุดลงหมดสติ
หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงว่ายังพอไหว
ก่อนจะขอตัวออกไปสูดอากาศด้านนอกเผื่อจะรู้สึกดีขึ้น
ดวงตาสีเหลืองทองมองตามอย่างห่วงใยไม่คลาย
แต่ติดธุระกับผู้หลักผู้ใหญ่ที่เข้ามาชวนคุยซะก่อน
หญิงสาวพยักหน้าให้อีกฝ่ายอย่างเข้าใจ
บานประตูใหญ่ปิดลง เสียงอึกกระทึกเบื้องหลังเงียบหายไป
ทางเดินในตัวโรงแรมที่บริเวณนี้ค่อนข้างปลอดคน
คงเพราะเป็นฟลอร์เฉพาะสำหรับการจัดเลี้ยง
โดยไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำตั้งแต่เธอและคิเสะ
เรียวตะก้าวเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงนั่นอยู่ในสายตาใครคนหนึ่งทั้งหมด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น