Until…now.
Fandom : Kuroko no Basket
Rate : PG-15 > NC
Pairing:
Akashi Seijurou x Kuroko Tetsuya(C) , Himuro Tatsuya x Kagami Taiga(C)
Genre : AU, Drama , NTR(เล็กน้อย?)
Note :
เรื่องนี้เป็นกึ่งๆ แนว NTR มีการสลับคู่ และน้องครก. ร้ายอยู่พอสมควร
มีการพูดถึงความสัมพันธ์ทางกายในเชิงชู้สาวแนวคู่นอน ใครไม่ชอบแนวนี้ก็ขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
และที่สำคัญเป็นแนวฟิคสดที่มีการวางโคร่งไว้เพียงคร่าวๆ
คิดอะไรหรืออย่างแต่งอะไรจะเป็นตามใจฉันคนแต่งนะคะ ฮา
Author by Lina(ChaCHa)
Story by kyokikuma
-08-
ราวสิบโมงเช้าของอีกวันเธอก็ตื่น
คุโรโกะบอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกแบบไหนกันแน่
ยามที่เห็นใบหน้าคมสวยดูเศร้าสร้อยของชายหนุ่มอายุมากกว่าแทนที่จะเป็นใครที่อยู่ในฝันอันเนิ่นนานของตนเอง
ล่องลอยในห้วงความฝันอยู่นานแสนนาน วันคืนก่อนเก่ามากมายทั้งสุขและทุกข์ปนเปจนไม่อาจแยกขาด
...ราวกับคนโง่งมอย่างไรอย่างนั้น
เธอก็เหมือนแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟ
รู้แก่ใจว่าตัวเองต้องเผาไหม้กลายเป็นเถ้าธุลี
เหลือเพียงเศษซากไร้ค่าก็ยังเลือกบินเข้าหากองไฟ กระโจนลงแผดเผาตัวเองซะเอง
ปลายทางของความสัมพันธ์ที่ไม่มีอะไรนอกจากความพึงพอใจในร่างกายที่หยิบยื่นให้กัน
ความใคร่ผสมผสานกับแรงดึงดูดของความกระหาย
ความปรารถนาที่จะเก็บเกี่ยว...ยึดเหนี่ยวสิ่งใดเป็นของตน
ลึกลงไปแล้ว....
เธอเองอาจจะแค่อยากมีใครสักคนที่เห็นความสำคัญก็เป็นได้
ค่ำคืนในห้องเก็บของหรือคืนหนึ่งในฤดูร้อนคราวนั้น
ล้วนแล้วแต่เป็นเพียงฝันตื่นหนึ่งทั้งสิ้น
คุโรโกะ
เท็ตสึยะก็เป็นเพียงแค่คนคนหนึ่งที่ผ่านเข้าไปในชีวิตของอาคาชิ เซย์จูโร่
คนที่ไม่สำคัญ
การมีอยู่ของเธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในหน้าประวัติของผู้ชายคนนั้นแม้แต่น้อย
เพียงแต่... ความรักที่เกิดขึ้นมานี้
ตัวเธอเองกลับไม่อาจห้ามปรามได้เลย
หัวใจที่ไม่อาจทานทนต่อความอ่อนโยนที่มีให้กัน
สัมผัสที่แตะต้องราวกับเธอเป็นเครื่องแก้วเปราะบางล้ำค่า
'เท็ตสึยะ'
เสียงทุ้มนุ่มที่พร่ำเรียกชื่อหรือริมฝีปากที่แนบจูบลงมา
ทั้งหมดนั้น ทำให้คิดเองเออเองไปว่าตัวตนของเธอมีความหมายพิเศษ
แม้สำนึกรับรู้จะคอยย้ำเตือนอยู่เสมอว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้
ความสัมพันธ์เช่นนี้ไม่มีทางจบลงอย่างสวยงามเช่นในนิยาย
จุดจบหลากหลายรูปแบบเรียงร้อยแล่นผ่านในความนึกคิด
หากแค่หมื่นแสนคาดเดาก็ไม่อาจเทียบเคียงได้กับความจริง
คุโรโกะยังจำความเย็นยะเยือกของมือที่กุมด้ามร่มในวันนั้นได้เป็นอย่างดี เสียงรอบข้างค่อยๆ เงียบหายไป
ความรู้สึกชาตั้งแต่ปลายเท้าจรดฝ่ามือที่แข็งค้าง
ความเป็นจริงตรงแสกหน้า
เธอ...
ไม่มีวันยืนอยู่เคียงข้างคนคนนั้นได้
ความถูกต้องสมบูรณ์แบบ
นั่นคือสิ่งที่ ‘อาคาชิคุง’ เลือกตลอดมา
“ฉันรบกวนฮิมุโระซังมากเกินไปแล้วค่ะ”
หญิงสาวพยุงร่างตัวลุกขึ้น
และด้วยใบหน้าที่ยังซีดเซียวอยู่มากทำให้ฮิมุโระไม่ใคร่จะวางใจเท่าไหร่
จึงขยับลุกช่วยประคอง พร้อมส่งน้ำดื่มให้
หากมือยังไม่ทันเอื้อมถึงความรู้สึกคลื่นไส้ก็พุ่งขึ้นมาจากท้องน้อยจวนเจียนจะสำลักออกมาจากปากก็แซงขึ้นมาก่อน
ร่างเล็กบางผวาลุกจากเตียงแล้วไปโก่งคออาเจียนกับอ่างล้างหน้าในห้องน้ำที่อยู่ข้างเคียง
อาเจียนแล้วอาเจียนอีกจนหลงเหลือเพียงน้ำย่อยและคราบน้ำลายใสๆ
ติดบนริมฝีปากบาง
รสชาติฝืดขมเต็มลำคอ
วิงเวียนคล้ายจะเป็นลมล้มลงได้ทุกวินาที หากแต่คุโรโกะกลับฝืนทนประคองตัวเอง
ล้างหน้าล้างตา จัดการเนื้อตัวให้พอสะอาดสะอ้านอย่างลวกๆ
“สีหน้าดูไม่ดีเลย...
ผมว่าไปหาหมอดูอาการสักหน่อยจะดีกว่ามั้ย?”
ชายหนุ่มเจ้าของห้อง
ร่างสูงยืนรักษาระยะห่างให้ไม่เป็นการดูใกล้ชิดเกินไป สังหรณ์บางอย่างทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีส่วนต้องรับผิดชอบกับสภาพย่ำแย่เพื่อนสนิทของ
‘น้องสาว’
“ไม่ต้องหรอกค่ะ
แค่อาการทั่วไปไม่หนักหนาอะไร”
และยิ่งย้ำชัดขึ้นด้วยกิริยาหลบสายตาของร่างบอบบางตรงหน้า
ฮิมุโระอาจจะไม่ได้รู้จักคนตรงหน้ามานานพอที่จะรู้ตื้นลึกหนาบางของนิสัยส่วนตัว
แต่โดยปกติแล้วหญิงสาวมักจะจ้องมองคู่สนทนาด้วยดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นอย่างตรงไปตรงมาเสมอ
“หรือว่า... เพราะเรื่องคืนนั้น!?”
คุโรโกะถอนหายใจ ใบหน้าดูอ่อนล้า
หลังจากวันที่ล้มลงในที่ทำงานพิเศษ เธอเองก็รับรู้ถึงอาการแปลกๆ
สัญญาณที่ฟ้องจากร่างกายเป็นระยะ และได้คาดเดาบางอย่างไว้ในใจแล้ว
ในตอนนั้นเธอ...
คุโรโกะ
เท็ตสึยะนั่งอยู่หน้ากระจกบานใส
มือถืออุปกรณ์ตรวจการตั้งครรภ์ที่ซื้อหามา
แก้วตาสีฟ้าอ่อนดุจวารีที่สะท้อนจากในเงากระจกใสมีแต่ความว่างเปล่า
เรียบเฉยไม่สื่ออารมณ์ใดทั้งสิ้น ตอนที่เห็นขีดสีแดงสองขีดบนสิ่งที่อยู่ในมือ
และแทนที่จะรู้สึกตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวในใจกลับสงบอย่างน่าประหลาด
วินาทีนั่นตัวเธอได้เริ่มครุ่นคิดถึงทางออกของปัญหานี้เอาไว้แล้ว
ลูกจะคนสองคน
เลี้ยงเองได้ไม่ลำบากเท่าไหร่หรอก ยังมีเวลาอีกหลายเดือนกว่าเด็กคนนี้จะคลอด
คุโรโกะวางแผนไว้ว่าจะดรอปเรียนเทอมสุดท้ายไว้ก่อน
และเริ่มออกหางานทำ เก็บสะสมเงินไว้ใช้เป็นค่าทำคลอดและค่าใช้จ่ายจิปาถะ
ส่วนคำอธิบายเรื่องพ่อ...
คงต้องหาเหตุผลดีๆ สักข้อ
ตายไปแล้วเลยไม่อยากกล่าวถึงน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
“ฮิมุโระซังไม่ต้องรับผิดชอบหรอกค่ะ
เพราะแม้แต่ตัวฉันเอง ฉันก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าเด็กคนนี้ เป็นลูกใครกันแน่”
หญิงสาวผมสีฟ้าปฏิเสธทันทีอย่างไม่รีรอ
สำทับด้วยประโยคอันน่าตื่นตกใจ ราวกับว่า...
ไม่ยี่หระกับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เลยสักนิด
จริงอยู่ที่เขารู้ตั้งแต่ตอนที่มีความสัมพันธ์กันว่าร่างกายอ่อนนุ่มกอดก่ายและถ่ายทอดความอบอุ่นเพื่อปลอบประโลมจิตใจอันหนาวเหน็บนั้นผ่านการล่วงล้ำจากบุคคลอื่นมาแล้ว
ทั้งปฏิกิริยาตอบรับ
ทั้งริมฝีปากที่แนบจูบล้วนไม่ใช่สัมผัสจากหญิงสาวไร้เดียงสาแต่อย่างใด
“...แต่ก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกนะ”
“ยังไงเธอก็ต้องมีคนดูแลเธอ
อย่างน้อย ให้ผมช่วยดูแลในตอนที่เธอไม่มีใครดีกว่า
ถึงเธอจะไม่ได้รักผมในแบบนั้นก็เถอะ”
... ให้เขาแสดงความรับผิดชอบที ต่อให้ไม่ใช่ในฐานะพ่อของเด็กในท้อง
ก็เป็นในฐานะของเพื่อนคนหนึ่งก็ยังดี
มือเรียวยาวคว้าจับฝ่ามือร้อนผ่าวเล็กน้อยด้วยพิษไข้มากุมไว้
ใบหน้าหวานส่ายไหวไปมา และดึงมือออกจากการเกาะกุมนั่นอย่างสุภาพ
โดยไม่คิดตอบรับน้ำใจนั่นแม้แต่น้อย
ราวสิบโมงเช้าของอีกวันเธอก็ตื่น
คุโรโกะบอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกแบบไหนกันแน่
ยามที่เห็นใบหน้าคมสวยดูเศร้าสร้อยของชายหนุ่มอายุมากกว่าแทนที่จะเป็นใครที่อยู่ในฝันอันเนิ่นนานของตนเอง
ล่องลอยในห้วงความฝันอยู่นานแสนนาน
วันคืนก่อนเก่ามากมายทั้งสุขและทุกข์ปนเปจนไม่อาจแยกขาด
...ราวกับคนโง่งมอย่างไรอย่างนั้น
เธอก็เหมือนแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟ
รู้แก่ใจว่าตัวเองต้องเผาไหม้กลายเป็นเถ้าธุลี
เหลือเพียงเศษซากไร้ค่าก็ยังเลือกบินเข้าหากองไฟ กระโจนลงแผดเผาตัวเองซะเอง
ปลายทางของความสัมพันธ์ที่ไม่มีอะไรนอกจากความพึงพอใจในร่างกายที่หยิบยื่นให้กัน
ความใคร่ผสมผสานกับแรงดึงดูดของความกระหาย
ความปรารถนาที่จะเก็บเกี่ยว...ยึดเหนี่ยวสิ่งใดเป็นของตน
ลึกลงไปแล้ว....
เธอเองอาจจะแค่อยากมีใครสักคนที่เห็นความสำคัญก็เป็นได้
ค่ำคืนในห้องเก็บของหรือคืนหนึ่งในฤดูร้อนคราวนั้น
ล้วนแล้วแต่เป็นเพียงฝันตื่นหนึ่งทั้งสิ้น
คุโรโกะ
เท็ตสึยะก็เป็นเพียงแค่คนคนหนึ่งที่ผ่านเข้าไปในชีวิตของอาคาชิ เซย์จูโร่
คนที่ไม่สำคัญ การมีอยู่ของเธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในหน้าประวัติของผู้ชายคนนั้นแม้แต่น้อย
เพียงแต่...
ความรักที่เกิดขึ้นมานี้ ตัวเธอเองกลับไม่อาจห้ามปรามได้เลย
หัวใจที่ไม่อาจทานทนต่อความอ่อนโยนที่มีให้กัน
สัมผัสที่แตะต้องราวกับเธอเป็นเครื่องแก้วเปราะบางล้ำค่า
'เท็ตสึยะ'
เสียงทุ้มนุ่มที่พร่ำเรียกชื่อหรือริมฝีปากที่แนบจูบลงมา
ทั้งหมดนั้น ทำให้คิดเองเออเองไปว่าตัวตนของเธอมีความหมายพิเศษ
แม้สำนึกรับรู้จะคอยย้ำเตือนอยู่เสมอว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้
ความสัมพันธ์เช่นนี้ไม่มีทางจบลงอย่างสวยงามเช่นในนิยาย
จุดจบหลากหลายรูปแบบเรียงร้อยแล่นผ่านในความนึกคิด
หากแค่หมื่นแสนคาดเดาก็ไม่อาจเทียบเคียงได้กับความจริง
คุโรโกะยังจำความเย็นยะเยือกของมือที่กุมด้ามร่มในวันนั้นได้เป็นอย่างดี เสียงรอบข้างค่อยๆ เงียบหายไป
ความรู้สึกชาตั้งแต่ปลายเท้าจรดฝ่ามือที่แข็งค้าง
ความเป็นจริงตรงแสกหน้า
เธอ...
ไม่มีวันยืนอยู่เคียงข้างคนคนนั้นได้
ความถูกต้องสมบูรณ์แบบ
นั่นคือสิ่งที่ ‘อาคาชิคุง’ เลือกตลอดมา
“ฉันรบกวนฮิมุโระซังมากเกินไปแล้วค่ะ”
หญิงสาวพยุงร่างตัวลุกขึ้น
และด้วยใบหน้าที่ยังซีดเซียวอยู่มากทำให้ฮิมุโระไม่ใคร่จะวางใจเท่าไหร่
จึงขยับลุกช่วยประคอง พร้อมส่งน้ำดื่มให้
หากมือยังไม่ทันเอื้อมถึงความรู้สึกคลื่นไส้ก็พุ่งขึ้นมาจากท้องน้อยจวนเจียนจะสำลักออกมาจากปากก็แซงขึ้นมาก่อน
ร่างเล็กบางผวาลุกจากเตียงแล้วไปโก่งคออาเจียนกับอ่างล้างหน้าในห้องน้ำที่อยู่ข้างเคียง
อาเจียนแล้วอาเจียนอีกจนหลงเหลือเพียงน้ำย่อยและคราบน้ำลายใสๆ
ติดบนริมฝีปากบาง
รสชาติฝืดขมเต็มลำคอ
วิงเวียนคล้ายจะเป็นลมล้มลงได้ทุกวินาที หากแต่คุโรโกะกลับฝืนทนประคองตัวเอง
ล้างหน้าล้างตา จัดการเนื้อตัวให้พอสะอาดสะอ้านอย่างลวกๆ
“สีหน้าดูไม่ดีเลย...
ผมว่าไปหาหมอดูอาการสักหน่อยจะดีกว่ามั้ย?”
ชายหนุ่มเจ้าของห้อง
ร่างสูงยืนรักษาระยะห่างให้ไม่เป็นการดูใกล้ชิดเกินไป
สังหรณ์บางอย่างทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีส่วนต้องรับผิดชอบกับสภาพย่ำแย่เพื่อนสนิทของ
‘น้องสาว’
“ไม่ต้องหรอกค่ะ
แค่อาการทั่วไปไม่หนักหนาอะไร”
และยิ่งย้ำชัดขึ้นด้วยกิริยาหลบสายตาของร่างบอบบางตรงหน้า
ฮิมุโระอาจจะไม่ได้รู้จักคนตรงหน้ามานานพอที่จะรู้ตื้นลึกหนาบางของนิสัยส่วนตัว
แต่โดยปกติแล้วหญิงสาวมักจะจ้องมองคู่สนทนาด้วยดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นอย่างตรงไปตรงมาเสมอ
“หรือว่า... เพราะเรื่องคืนนั้น!?”
คุโรโกะถอนหายใจ ใบหน้าดูอ่อนล้า
หลังจากวันที่ล้มลงในที่ทำงานพิเศษ เธอเองก็รับรู้ถึงอาการแปลกๆ
สัญญาณที่ฟ้องจากร่างกายเป็นระยะ และได้คาดเดาบางอย่างไว้ในใจแล้ว
ในตอนนั้นเธอ...
คุโรโกะ
เท็ตสึยะนั่งอยู่หน้ากระจกบานใส
มือถืออุปกรณ์ตรวจการตั้งครรภ์ที่ซื้อหามา
แก้วตาสีฟ้าอ่อนดุจวารีที่สะท้อนจากในเงากระจกใสมีแต่ความว่างเปล่า
เรียบเฉยไม่สื่ออารมณ์ใดทั้งสิ้น ตอนที่เห็นขีดสีแดงสองขีดบนสิ่งที่อยู่ในมือ
และแทนที่จะรู้สึกตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวในใจกลับสงบอย่างน่าประหลาด
วินาทีนั่นตัวเธอได้เริ่มครุ่นคิดถึงทางออกของปัญหานี้เอาไว้แล้ว
ลูกจะคนสองคน
เลี้ยงเองได้ไม่ลำบากเท่าไหร่หรอก ยังมีเวลาอีกหลายเดือนกว่าเด็กคนนี้จะคลอด
คุโรโกะวางแผนไว้ว่าจะดรอปเรียนเทอมสุดท้ายไว้ก่อน
และเริ่มออกหางานทำ เก็บสะสมเงินไว้ใช้เป็นค่าทำคลอดและค่าใช้จ่ายจิปาถะ
ส่วนคำอธิบายเรื่องพ่อ... คงต้องหาเหตุผลดีๆ
สักข้อ ตายไปแล้วเลยไม่อยากกล่าวถึงน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
“ฮิมุโระซังไม่ต้องรับผิดชอบหรอกค่ะ
เพราะแม้แต่ตัวฉันเอง ฉันก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าเด็กคนนี้ เป็นลูกใครกันแน่”
หญิงสาวผมสีฟ้าปฏิเสธทันทีอย่างไม่รีรอ
สำทับด้วยประโยคอันน่าตื่นตกใจ ราวกับว่า...
ไม่ยี่หระกับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เลยสักนิด
จริงอยู่ที่เขารู้ตั้งแต่ตอนที่มีความสัมพันธ์กันว่าร่างกายอ่อนนุ่มกอดก่ายและถ่ายทอดความอบอุ่นเพื่อปลอบประโลมจิตใจอันหนาวเหน็บนั้นผ่านการล่วงล้ำจากบุคคลอื่นมาแล้ว
ทั้งปฏิกิริยาตอบรับ
ทั้งริมฝีปากที่แนบจูบล้วนไม่ใช่สัมผัสจากหญิงสาวไร้เดียงสาแต่อย่างใด
“...แต่ก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกนะ”
“ยังไงเธอก็ต้องมีคนดูแลเธอ
อย่างน้อย ให้ผมช่วยดูแลในตอนที่เธอไม่มีใครดีกว่า
ถึงเธอจะไม่ได้รักผมในแบบนั้นก็เถอะ”
... ให้เขาแสดงความรับผิดชอบที ต่อให้ไม่ใช่ในฐานะพ่อของเด็กในท้อง
ก็เป็นในฐานะของเพื่อนคนหนึ่งก็ยังดี
มือเรียวยาวคว้าจับฝ่ามือร้อนผ่าวเล็กน้อยด้วยพิษไข้มากุมไว้
ใบหน้าหวานส่ายไหวไปมา และดึงมือออกจากการเกาะกุมนั่นอย่างสุภาพ
โดยไม่คิดตอบรับน้ำใจนั่นแม้แต่น้อย
และคางามิที่ก้าวเข้ามาในจังหวะที่ไม่เหมาะสมที่สุด
ประตูที่ถูกเปิดทิ้งดีดกฃับจนก่อให้เกิดเสียงดังปัง
ด้วยความไม่สบายใจกับการประกาศหมั้น เธอเลยตั้งใจว่าจะมาบอกฮิมุโระว่าทั้งหมดเป็นการจัดฉากเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง
หากเมื่อเจอคุโรโกะอยู่กับฮิมุโระ
ซ้ำยังอยู่ในสภาพล่อแหลม
ทั้งเนื้อทั้งตัวเพื่อนสนิทมีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวยาวสีขาวสะอาดของเจ้าของห้อง
ความเป็นไปได้มีเพียงหนึ่ง
แต่คางามิกลับไม่อยากเชื่อ เพราะนั่นเท่ากับความทั้งสองคน ...
“ทั้งหมดเป็นความรับผิดชอบของฉันเอง”
ฮิมุโระกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
และกุมมือที่เพียรพยายามดึงออกจากการเกาะกุมไว้ คางามิรู้สึกราวกับภาพที่เห็นค่อยๆ
ช้าลง และกลายเป็นสีขาวดำ ก้อนบางอย่างในใจตีขึ้นจนดันอะไรบางอย่างในร่างกายให้หลั่งไหลออกมา
ความสับสน ที่ราวกับโลกที่เคยรู้จักดีพังลงตรงหน้า
คนสองคน
... ที่เธอไว้ใจที่สุด
“ทัตสึยะกับคุโรโกะมีเรื่องต้องคุยกันสินะ...
งั้นฉะ.. ฉันจะมาใหม่วันหลังแล้วกัน”
ร่างเพรียวบางตอบด้วยอาการอึ้งสนิท
มือไม้โบกปัดไปมา ก่อนยกขึ้นขยี้ตาแดงก่ำของตัวเอง เมื่อรู้สึกว่าระคายตาเหลือเกิน
หยดน้ำอุ่นใสระรินจากดวงตา
คุโรโกะพยายามอธิบาย
แต่คางามิเร็วกว่า หญิงสาวผมแดงเลือกที่จะเดินออกไป
ฮิมุโระวิ่งตามทันที
แม้จะเย็นชาในตอนแรก แต่เมื่อเห็นน้ำตาที่รื้นขึ้นมากับริมฝีปากสั่นๆ
ที่พูดไม่เป็นคำ ใจก็อ่อนยวบ
หากยังละล้าลังด้วยยังมีใครอีกคนที่อาจต้องการความช่วยเหลือเช่นกัน
นัยน์ตาที่มองมายังคุโรโกะนั่นฉายรอยห่วงกังวลและลังเลใจ
จนหญิงสาวส่ายหน้าและออกปากเองว่า ‘ไม่เป็นไร
ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ’
ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง
พร้อมความเงียบงันที่ครอบคลุมให้หนักอึ้ง
คุโรโกะยืนคว้างในห้องกว้างที่เธอไม่คุ้นเคยครู่ใหญ่
ก่อนจะถือวิสาสะค้นของในตู้เสื้อผ้าฮิมุโระเล็กน้อย ตัดสินใจผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปหลบที่อื่น
เผื่อคนทั้งคู่กลับมาที่นี่อีกครั้งจะได้ไม่ต้องประดักประเดิดที่มีบุคคลที่สามเช่นเธออยู่
เสื้อผ้าผู้หญิง
สีสันสดใสดู้คุ้นตา
คุโรโกะนึกรู้ได้ทันทีว่าเป็นเสื้อผ้าของใคร
ฮิมุโระให้ความสำคัญกับคางามิเสมอมา
อนุญาตให้ก้าวล้ำเข้ามามีพื้นที่ของตัวเองในฐานะ 'น้องสาว'
จนวันหนึ่งที่ความรู้สึกทั้งหมดเปลี่ยนไป
เขาจึงเลือกที่จะรักษาระยะห่าง
อยากทะนุถนอม
เก็บภาพพี่ชายที่แสนดีของตัวเองในใจคางามิไว้
'คางามิซังรักคุณนะคะ'
ครั้งหนึ่งเธอเคยพูดเช่นนี้
และครั้งนั้นสิ่งที่ตอบกลับมาเป็นรอยยิ้มบางๆ แสนเศร้า
'ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวมากกว่าที่เห็น ไทกะรับมันไม่ไหวหรอก'
หญิงสาวเลื่อนไปเกาะกุมมือเรียวยาวที่วางบนโต๊ะ
ดวงตาสีฟ้าอ่อนจ้องด้วยแววตานิ่งสงบและจริงจัง
'คนที่ตัดสินใจคือคางามิซังค่ะ'
ไม่อยากรู้คำตอบ
ไม่กล้าถาม และคิดว่าที่ยืนอยู่ สิ่งที่เป็น ในความสัมพันธ์ที่ดำเนินมานั่นปลอดภัยที่สุดแล้ว
จึงหวาดกลัวกับการหาคำตอบ และหนทางที่จะก้าวไปข้างหน้า
เลือกทางที่ปลอดภัยที่สุดให้กับตัวเอง
โดยไม่ทันนึกถึงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ เพิ่มพูน กัดกินหัวใจให้แหว่งเว้าไป
....
ตัดสินใจทำอะไรที่ยากเกินกว่าจะแก้ไข ....
การแก้แค้นที่คิดขึ้นเองฝ่ายเดียวของเธอ
กลับดึงคนไม่รู้เห็นมาเกี่ยวข้อง และอีกหนึ่งคือเพื่อนที่หวังดีกับเธอเสมอมา และในเหตุการณ์ที่พลิกผันมาทั้งหมดนี้
สิ่งที่ผิดพลาดที่สุดคือการที่เธอท้อง... อย่างไม่ตั้งใจ
เธอคิดถึงเรื่องลูก
คิดถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่ได้กระทำลงไป และส่งผลมาถึงตอนนี้
ฝน....ตกลงมาราวกับตอกย้ำ
ร่างทั้งร่างเปียกปอนไปด้วยหยดน้ำ
แต่คุโรโกะหาได้ใส่ใจกับมัน ไม่คิดกระทั่งจะหาที่หลบด้วยซ้ำ
พิรุณปรายโปรย
พร่างพรมบางเบา
ท่ามกลางม่านน้ำที่แสนพร่าเลือน
ณ ร้านที่กรุด้วยกระจกใสจนสามารถเห็นผู้ใช้บริการได้ชัดเจน
แม้ในสภาพอากาศที่ย่ำแย่ต่อทัศนวิสัยเช่นนี้
เธอเห็นสองร่างที่กอดกัน
ใบหน้าของคางามิซังที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา
หากดวงตาสีแดงสดใสด้วยประกายเเห่งความสุข
เธอเห็น...
รอยยิ้มบนริมฝีปากของฮิมุโระซัง รอยยิ้มที่อ่อนโยนและอบอุ่น
มือทั้งสองข้างโอบกอดร่างในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี
ไม่ปิดบังซ่อนเร้นอีกต่อไป
หญิงสาวยินดีและอวยพรจากใจอย่างแท้จริงให้ทั้งสองคนที่เธอรู้สึกดีมีความสุข
ส่วนตัวเอง...
ก็ต้องเดินต่อไปให้ได้ แม้จะเดินตามลำพังโดยไม่มีคนนั้นอีกแล้วก็ตาม
สายฝนตกกระหน่ำ
ซัดสาดด้วยแรงลมราวมรสุมเข้า
TBC.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น