花咲く少女
Hana saku Shoujo
-7-
เอเลนเริ่มรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามากขึ้นเมื่อได้นอนพักรักษาตัวอย่างเต็มที่..ใช่..เต็มที่..ถ้าหัวหน้ารีไวไม่ได้เป็นคนมาดูแลเธอ
เวลาคุณฮันจิมาก็จะทำอาหารที่เรียบง่ายทว่ารสชาติดีกว่าที่เห็นมาให้
พร้อมทั้งเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง หากเป็นหัวหน้าหน่วยเออร์วินก็มักจะมานั่งเฝ้าเงียบๆ
มีถามไถ่อาการบ้างเป็นบางครั้ง
ระหว่างเธอกับเขายังคงมีเรื่องที่ทำให้เข้าหน้ากันไม่ติดก็จริง
แต่ในตอนนี้มันกลับไม่มีผลใดๆอีกแล้วเพราะหัวหน้ารีไวได้ลบสัมผัสของคนอื่นออกไปอย่างหมดจด
เอเลนเผลอก้มหน้าเพราะไม่อยากให้ใครผ่านมาเห็นใบหน้าของตนตอนนี้
มันคงจะดูน่าอายมากแน่ๆ
ถ้าหัวหน้ารีไวเป็นคนมาดูแล..เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในห้องก็จะมีเพียงไม่กี่อย่าง
คืออาบน้ำ ป้อนข้าว ทานยา และ...และ..ก็นั่นไงล่ะ..เรื่องแบบนั้น ส่วนเรื่องนอนน่ะก็สุดแล้วแต่หัวหน้าอยู่ดี
‘อะ..อย่าครับหัวหน้า..อ๊า..’
‘เรียกชื่อฉันสิ’
เสื้อผ้าได้หล่นลงไปกองบนพื้นจนหมด
ทั้งเนื้อทั้งตัวเปลือยเปล่า มีเพียงอากาศเท่านั้นที่ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้
ขาของเธอถูกแยกออกกว้างจนน่าอาย
สายตาของหัวหน้าที่มองมาก็ราวกับจะกลืนกินทุกอย่างเบื้องหน้า
‘อะ..หัวหน้..อ๊ะ!’
‘นายกำลังขัดคำสั่งฉันนะเอเลน’
จิตใต้สำนึกสั่งให้เธอเรียกอีกฝ่ายว่าหัวหน้า
ด้วยหน้าที่และการปฏิบัติงานร่วมกันมาเป็นเวลาพอสมควรไม่อาจทำให้เธอหาญกล้าเรียกชื่อเฉยๆได้คุ้นปาก
แต่เมื่อเผลอพูดว่า ‘หัวหน้า’
ออกไปเมื่อไหร่..ก็จะถูกแกล้งทุกครั้ง
‘หรือที่นายไม่เรียกเพราะอยากให้ฉันทำแบบนี้ไปเรื่อยๆกันล่ะ?’
‘แบบนี้’ ที่ว่า..คือการที่จะต้องถูกรุกรานด้วยปลายนิ้ว
กลีบดอกไม้น้อยๆของเธอถูกเปิดออกก่อนจะมีสิ่งแปลกปลอมแทรกตัวเข้ามา นิ้วร้อนจะสะกิดผนังด้านใน
เล็บที่ไม่ยาวมานักจะสร้างความเสียวซ่านจนต้องส่งเสียงร้องออกไป ยิ่งพูดผิด..ข้างในก็จะถูกกระตุ้นถี่มากขึ้น
‘หะ..หัวหน้..รีไว’
‘อะไรนะ? ฉันไม่ค่อยได้ยิน’
‘รี..ไว..รีไว..อ๊า!’
จังหวะการกระทุ้งที่รวดเร็วและรุนแรงกว่าเมื่อครู่ทำให้เธอต้องจิกผ้าปูที่นอนแน่น
‘อ๊ะ..อะ’
สักพักทุกสิ่งก็ถูกถอนออกไปแล้วสะโพกของเธอก็ได้ลอยขึ้นสูง
เอเลนรู้ได้โดยไม่ต้องถามว่าหัวหน้ากำลังจะทำขั้นตอนสุดท้าย
เอเลนสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงดังมาจากด้านนอก
ความคิดหยุดชะงักไปเพราะเสียงตะโกนกู่ร้องของเหล่าเพื่อนในหน่วยสำรวจที่กำลังหยอกล้อกัน
เธอถอนหายใจแผ่วเบา แม้จะพยายามหยุดความคิดฟุ้งซ่าน..แต่พอเดินมาถึงห้องครัวก็ต้องตบหน้าตัวเองอย่างดัง
เหตุการณ์ที่หัวหน้าเป็นฝ่ายอาสาป้อนข้าวต้มให้นั้นทำให้รู้สึกร้อนบริเวณแก้ม หลายครั้งหลายคราที่โดนแตะต้องอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นตัวเธอเองที่เต็มใจให้อีกฝ่ายสัมผัส
ทุกส่วนของร่างกายเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า..ไม่มีตรงไหนที่เป็นความลับกับหัวหน้ารีไวอีกต่อไป
เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ต้องรีบส่ายหัวสลัดความฟุ้งซ่านทั้งหลายทั้งมวลให้หลุดออกไปเพราะร่างกายใต้ร่มผ้าสั่นระริกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เบื้องหน้าของเธอคือห้องครัวที่มีข้าวของเครื่องใช้ไม่มากนัก
ส่วนใหญ่มักจะเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตของหน่วยสำรวจ อย่างเช่น หม้อ จาน
ชาม ช้อน และฟืน ตรงกลางมีโต๊ะขนาดไม่ใหญ่นักสำหรับให้ทุกคนมานั่งกินข้าวพร้อมๆกันได้
ซึ่งในเวลาส่วนใหญ่มันมักจะถูกทิ้งร้าง เท่าที่เธอเห็นก็จะมีเพียงแค่คุณฮันจิและหัวหน้าหน่วยเออร์วินเท่านั้นที่มักจะมานั่งกินข้าวพร้อมปรึกษาเรื่องแผนการต่างๆไปด้วย
เอเลนเดินเข้าไปจับหม้อเก่าๆที่แขวนอยู่บนผนัง
หม้อใบนี้มีขนาดใหญ่พอสมควรที่จะสามารถใส่อะไรลงไปก็ตามและปรุงรสพวกมันเพื่อใช้เป็นอาหารสำหรับทุกคน
แต่มื้อเช้า มื้อเที่ยง
และมื้อเย็นก็มักหนีไม่พ้นซุปใสที่มีเนื้อขนาดลูกเต๋าผสมอยู่เพียงน้อยนิดที่สมาชิกในหน่วยจะผลัดเวรกันทำ
เนื่องจากวัตถุดิบมีจำกัด ทุกคนจึงไม่สามารถบ่นอะไรได้
เธอเองก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจรสชาติจืดชืดที่คุ้นเคย แต่ถ้าให้เลือกก็ไม่อยากต้องเจอมันทุกๆสามมื้อแบบนี้
ที่เธอเลือกที่จะเดินมาเข้าครัวในช่วงเวลาที่เพื่อนๆคนอื่นกำลังฝึกอยู่นี้ก็เป็นเพราะหัวหน้ารีไว
ซึ่งพอนึกถึงชื่อนี้ทีไรก็เหมือนมีเจ้าตัวมายืนอยู่ตรงหน้า
เมื่อเช้าหลังแต่งตัวเสร็จเรียบรอยเพื่อออกไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ขณะที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าไปหยิบอุปกรณ์ที่คุณฮันจิเตรียมไว้ให้
เสียงของคนที่คุ้นเคยก็ดังเข้ามา
‘ใครบอกให้ออกมา’
‘ฉันเห็นว่าเอเลนอยากออกมายืดเส้นยืดสายก็เลยบอกให้ออกมาฝึกกับเพื่อนๆน่ะ’ ความจริงแล้วไม่มีเหตุการณ์แบบที่คุณฮันจิบอก แต่พอได้สบตากัน
อีกฝ่ายก็ขยิบตาพร้อมแก้ต่างให้เธอ
‘ยังไม่หายดีเลยไม่ใช่หรือไง
ทำไมยังจะออกมาอีก ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้อยู่ข้างใน’
‘เอาน่ารีไว
เป็นใครก็ต้องเบื่อทั้งนั้นถ้าต้องอุดอู้อยู่ในห้องทั้งวัน’
‘ฉันไม่ได้ขังให้อยู่ในห้องเสียหน่อย
จะเดินออกมาข้างนอกก็ไม่ใช่ปัญหา แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่’
เอเลนเห็นคุณฮันจิขมวดคิ้ว
เหมือนคนที่ยืนอยู่ข้างๆเธอกำลังพยายามประมวลผลและสรุปคำพูดของหัวหน้ารีไวอย่างจริงจัง
‘ข้างนอกของนาย..หมายถึงในป้อมน่ะเหรอ? บ้าน่า
นั่นเรียกว่าข้างในต่างหาก’
‘มันจะเรียกว่าข้างในหรือข้างนอกฉันก็ไม่สนใจ
แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่’
เอเลนเหมือนเห็นดวงไฟที่ลุกโชนในดวงตาของหัวหน้ารีไว
เธอไม่กล้าพูดอะไร
รอบข้างเริ่มมีเสียงซุบซิบของเพื่อนคนอื่นๆที่เริ่มสงสัยถึงการที่หัวหน้ารีไวปฏิบัติต่อเธอแตกต่างจากคนอื่นๆ
เธอไม่ต้องฝึก ไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ่งที่เกี่ยวกับการล่าไททัน
หรือแม้แต่จะออกมาข้างนอกยังทำไม่ได้ เธอจึงได้แต่ก้มหน้ามองพื้นหญ้า
‘เอาล่ะ
ทุกคนแยกย้ายกันไปฝึกได้แล้ว พอดีเอเลนยังไม่หายดีน่ะ อาการค่อนข้างจะยังไม่คงตัว
เดี๋ยวก็มีไข้บ้าง หนาวสั่นมาก รีไวเลยกลัวว่าถ้าฝึกซ้อมเป็นทีมแล้วจะลำบาก’
พอคุณฮันจิแก้ต่างให้อย่างชาญฉลาด
ทุกคนก็พยักหน้ารับทราบแม้สีหน้าจะยังบ่งบอกถึงความสงสัยได้อย่างเด่นชัด
เพื่อนๆบางคนก็เดินมาตบไหล่และบอกให้ดูแลตัวเองดีๆ
บางคนก็อวยพรขอให้ได้กลับมาฝึกด้วยกันอีกไวๆ
…แต่เอเลนรู้ดีว่าโอกาสที่จะได้กลับมาฝึกแบบเมื่อก่อนช่างริบหรี่
‘กลับเข้าไปได้แล้ว’ หัวหน้ารีไวสั่งอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและแววตาที่คมกริบเหมือนเหยี่ยว
เธอจึงต้องเดินกลับไปเข้าข้างในอย่างช่วยไม่ได้
‘นายนี่น้า…เหลือเชื่อเลยจริงๆ นี่ถ้าเป็นฉันนะ…’
เสียงบ่นหงุงหงิงของคุณฮันจิเบาลงเรื่อยๆ
จนในที่สุดก็เงียบสนิท
เอเลนไม่รู้จะไปไหน ไม่รู้จะทำอะไร
แถมไม่มีใครให้คุยด้วยอีกต่างหาก ทุกคนต่างออกไปทำหน้าที่ของตัวเองกันหมด
เหลือเพียงเธอกับบรรยากาศที่ชวนให้หดหู่ แต่พอเดินผ่านมาทางห้องครัวก็เลยเกิดความคิดดีๆขึ้นมาได้
ปกติแล้วเอเลนไม่ค่อยได้ทำอาหาร
เพราะแม่มักบอกเสมอว่าเธอมีทักษะการเข้าครัวที่แย่มาก…แย่พอๆกับมิคาสะเลยทีเดียว
แต่สิ่งที่แม่พูดก็เป็นความจริง
ขนาดอาหารง่ายๆเธอยังทำมันออกมาได้เป็นอะไรบางอย่างที่มีรูปร่างประหลาด
แถมยังมีกลิ่นเหม็นไหม้อีกต่างหาก
นั่นทำให้เธอในตอนเด็กเจ็บใจจนแอบไปร้องไห้คนเดียวเงียบๆ
แม้จะพยายามอยู่หลายครั้งแต่สุดท้ายก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจไป
แต่ตอนนี้โอกาสที่จะได้ลองทำอาหารหวนกลับมาอีกครั้ง
ในเมื่อหัวหน้ารีไวไม่ให้เธอไปฝึกรบ เธอก็จะฝึกทำอาหาร
แล้วถ้าเป็นไปได้ก็จะแอบผสมอาหารที่ตนเองทำลงไปรวมกับอาหารมื้อหลัก
ทุกคนจะได้เห็นสีหน้าแปลกประหลาดของหัวหน้ารีไวพร้อมๆกัน
ถึงอย่างไรเอเลนก็ทำได้เพียงแค่คิด
ถ้าทำอย่างนั้นจริงมีหวังโดนฆ่าไปพร้อมๆกับพวกไททันแน่นอน
“ไหนล่ะอาหารของฉันน่ะ”
เอเลนทำอะไรไม่ถูกนอกจากยืนหน้าแดง
กางเกงและสายรัดยังคงอยู่ในมือของหัวหน้ารีไว ถ้าเธออยากจะได้คืนก็ต้องยอมให้อีกฝ่าย
‘ชิม’ เท่านั้น
“มาสิ..เอเลน’
เสียงที่เหมือนมีมนตร์สะกดดึงดูดให้เธอเดินเข้าไปหา
เอเลนเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่อาจขัดขืนได้
เด็กสาวเอาฝ่ามือทั้งสองข้างยันไว้ข้างโต๊ะก่อนจะออกแรงดันเพื่อยกตัวเองขึ้นไปด้านบน
โต๊ะไม้สั่นสะเทือนเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่ง
เอเลนใช้มือทั้งสองข้างและหัวเข่าที่สัมผัสพื้นไม้เป็นอวัยวะที่ช่วยให้เธอเคลื่อนตัวไปหาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหัวโต๊ะ
สายตาที่หัวหน้ารีไวส่งมาทำให้แก้มของเธอร้อนฉ่าขณะที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้
เอเลนหยุดการเคลื่อนไหวเมื่อมาถึงขอบโต๊ะด้านที่อีกฝ่ายนั่งอยู่ ตอนนี้สายตาของเธอและเขาสบประสานอยู่ในระดับเดียวกัน
แววตาที่นิ่งเฉยของหัวหน้าทำให้เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป
แต่ความรู้สึกที่หลั่งใหลออกมาอย่างเงียบๆทำให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามที่ใจคิด
เอเลนแนบริมฝีปากของตนกับริมฝีปากของคนตรงหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ
ไม่รู้ทำไมเธอถึงอยากทำแบบนี้ แต่เมื่อรู้ตัวอีกฝ่ายก็ได้เห็นใบหน้าของหัวหน้าของตนในระยะประชิด
แต่อีกฝ่ายมีการตอบสนองต่อการจูบแบบเด็กๆของเธอเพียงเล็กเท่านั้น
“มากกว่านี้สิเอเลน”
คำพูดแสดงความต้องการทำให้เธอเพิ่มแรงบดเบียด
ปลายลิ้นที่ไร้เดียงสาเริ่มเป็นฝ่ายบุกรุกเข้าไปยังด้านในริมฝีปากของผู้ออกคำสั่ง
รสชาติที่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวมากขึ้นทีละนิด…ทีละนิด
จนภายในห้องที่เงียบสงบเริ่มมีเสียงดังรบกวนไม่ขาดสาย
“อืม…อื้อ”
หัวหน้ารีไวคงเห็นว่าเธอทำงานได้ไม่ดีพอ
จึงได้เปลี่ยนเป็นฝ่ายเริ่มรุกล้ำแทน รสจูบที่อ่อนโยนในครั้งแรกเริ่มกลายเป็นความร้อนแรง
จังหวะการเคลื่อนที่ของริมฝีปากและเรียวลิ้นดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ
แม้ริมฝีปากจะยังทำหน้าที่อย่างต่อเนื่องไม่หยุดพัก
แต่ผ่านไปไม่กี่วินาทีเอเลนก็รู้สึกได้ว่ามือของอีกฝ่ายที่เมื่อครู่ยังจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของเธอได้เปลี่ยนตำแหน่งไป
พวกมันเคลื่อนที่ไปตามแผ่นหลังก่อนที่อีกฝ่ายจะสอดฝ่ามือเข้ามาใต้เสื้อได้อย่างเงียบเชียบ
เด็กสาวรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวที่อยู่บนแผ่นหลังของตน
จากนั้นสิ่งแปลกปลอมทั้งสองได้เปลี่ยนทิศทาง
พวกมันไต่ลงมาจนถึงหน้าท้องแล้วจึงค่อยๆดันชายเสื้อของเธอให้หลุดพ้นสิ่งที่พวกมันกำลังตามหา
เนินเนื้อของเด็กสาวทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง
ส่วนปลายสีชมพูชี้ตรงไปยังพื้นโต๊ะที่เธอใช้มันเพื่อค้ำยันร่างกาย วันนั้นเธอไม่ได้พันผ้ารัดหน้าอกแน่นหนามากนัก
เมื่อหัวหน้ารีไวใช้ฝ่ามือสะกิดเบาๆตรงจุดที่พันเอาไว้หลวมๆ
แถมผ้าจึงหลุดออกมาอย่างง่ายดาย
“ขยับมาข้างหน้าอีกสิ
ฉันจะได้กินได้ถนัด”
หัวหน้าก็ยังคงเป็นหัวหน้า…ยังคงพูดเรื่องน่าอายได้โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน
ฝ่ามือประคองก้อนเนื้อนุ่มหยุนไว้ด้วยสองมือ
ก่อนปลายลิ้นอุ่นจะแตะต้องลงมาบนส่วนยอด เด็กสาวสะท้านเฮือกเบือนหน้าหนี
ผิวแก้มแดงก่ำขึ้นแทบจะในทันที เสียงหยาบโลนยามดูดกลืนขบเม้มยิ่งทำให้เขินอาย
หากความเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นมาทำให้ได้แค่กัดฟันกลั้นเสียงครวญในลำคอไว้
หลังจากนั้นเป็นอันรู้กันว่าเธอถูก
‘กิน’ จนหมดทั้งเนื้อทั้งตัวแค่ไหน
มือยามประคองหม้อลงมาจึงสั่นระริก
ยังแข้งขาทำงานไม่ได้ดั่งใจนัก
เดือดร้อนให้คนที่เฝ้ามองเสมอไม่คลาดสายตาต้องเลื่อนมือมาจับที่หูหิ้วไว้แทน
“ไม่หายดีก็อย่าฝืน”
นัยน์ตาสีเทาคมกริบ
เพ่งดุมา พร้อมกับคำพูดสำทับให้ต้องก้มหน้าหนีด้วยความละอายใจ แค่เรื่องง่ายๆ
แค่นี้ก็เกือบผิดพลาด กระทั่งการซ้อมรอบหรือก็ไม่ได้เข้าร่วม
เอเลนสงสัยขึ้นมาจริงจังว่าตอนนี้หน้าที่ของตัวเองยังใช่การไล่ล่าไททันแน่เหรอ?
หรือเป็นเพียงไพ่ตายที่อันตรายเกินกว่าจะใช้งานจนต้องมีคนควบคุมอยู่ตลอดเวลากันแน่?
ถึงแม้มีความสัมพันธ์กันแบบนั้นในทุกค่ำคืน
แต่คำว่า ‘รัก’
หรือสิ่งที่แสดงออกว่าต้องการในตัวเธอนอกจากร่างกายแล้ว
หัวหน้ารีไวแทบไม่เคยพูดถึงเลย
ใบหน้าเนียนก้มต่ำ
นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองเพียงซุปเละๆ กับขนมปังที่วางไว้คู่กัน อย่างเลื่อนลอย
สุดท้ายแล้ว...
สำหรับคนคนนั้น เธอเป็นอะไรกันแน่นะ?
เพราะสำหรับเธอ... มันไม่ใช่แค่ความรัก...
สิ่งที่ เอเลน เยเกอร์
รู้สึกกับหัวหน้าที่ร่วมเป็นร่วมตายและผ่านเรื่องราวต่างๆ มาด้วยกัน คือ
ความเชื่อมั่น ความศรัทธาอย่างที่สุด
เธอไม่มีพระเจ้าให้นับถือ....
ดังนั้นแล้วตั้งแต่ลืมตาคู่นี้ขึ้นมา
และได้เห็นปีกแห่งเสรีภาพโผบินอย่างอิสระใต้ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่นอกกำแพงนั่น
พระเจ้าของเธอก็คงเป็น... ‘ รีไว’ นั่นเอง
ใช่... ถ้าคิดซะแบบนี้
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ก็จะได้ไม่เจ็บปวดมากล่ะมั้ง?
“ฉันรู้ว่านายเป็นห่วง แต่ไม่ต้องแสดงออกนอกหน้าแบบนั้นจะดีกว่าน่ะ”
ผู้บังคับหมู่หญิงคนเดียวในทีมสำรวจ ‘ฮันจิ โซเอะ’ ที่กำลังรับประทานอาหารอยู่ในโต๊ะถัดมาไปเอ่ยลอยๆ คล้ายกับจะไม่เจาะจง
ปากยังเคี้ยวสลับกลืนน้ำซุปไม่หยุด ดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นหรือก็ผินมองไปทางอื่น
หากเออร์วินมั่นใจว่าหญิงสาวจงใจพูดให้ตนได้ยินนั่นแหละ
ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก ไม่รู้ว่าแสดงพิรุธอย่างออกนอกหน้าเช่นที่อีกฝ่ายว่า
หรือเจ้าตัวอาศัยความเป็นเพื่อนสนิทมองได้ทะลุปุโปร่งกัน?
“ไม่ต้องห่วง... นายน่ะไม่เท่าไหร่หรอก
เพราะยังไงก็ดูใจดีอยู่แล้ว แต่คนที่เป็นปัญหาจริงๆ น่ะ”
สาวแว่นใช้ช้อนเขี่ยๆ
ซุปในถ้วยพลางส่ายหน้าอย่างจนใจ
“หมอนั่นตั้งหากล่ะ”
แต่ไหนแต่ไร ‘หัวหน้าทหารรีไว’ ของทุกคนก็วางตัวอย่างไร้มนุษยสัมพันธ์และไม่เห็นหัวใครได้สม่ำเสมอ
แทบไม่ใกล้ชิดใครโดยไม่จำเป็น
ถ้าไม่ใช่เรื่องงานขนาดเป็นเธอกับเออร์วินที่เป็นเพื่อนสนิทควบเพื่อนร่วมงานที่ซี้ๆ
กัน
อย่างน้อยเธอก็คิดว่าซี้กว่าคนอื่นอะนะ...
หมอนั่นแทบจะพูดนับคำได้ ไม่ร่วมควมโหดแบบไร้ปรานีอีกแน่ะ!
แต่จู่ๆ
มาแสดงอาการทั้งห่วงทั้งหวงอย่างออกนอกหน้าแบบนี้
เป็นใครก็คงสะดุดใจและเริ่มระแคะระคายถึงความผิดปกติบางอย่างในความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ขึ้นมาแล้ว
ดีไม่ดีจะมีพวกหูไวตาไวไปสืบเสาะเรื่องราวเอาซะอีก
ความลับน่ะมันไม่มีในโลกหรอกนะเฮ้ย!!
อย่างล้มโต๊ะแล้วเขย่าคอเพื่อนข้างๆ
พอๆ กับอย่างวิ่งไปเค้นคอไอ้คนปากหนักที่นั่งป้อเด็กอยู่ไม่ห่างชะมัด
นี่ก็อีกคน... ร้อยวันพันปีไม่เคยสนหญิงที่ไหน
ครั้งเมื่อเลือกจะเป็นหัวหน้าทีมสำรวจ... เออร์วินได้อุทิศทั้งกายทั้งใจเพื่อเป้าหมายสูงสุดในการหาความจริงของเหล่าไททันไปแล้ว
แต่หวยดันมาออกที่เด็กสาวที่เป็นคนสำคัญ...ไพ่ตายของมนุษยชาติซะชิบ!
ฮันจิรู้สึกปวดขมับ
อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วหัวแม่โป้งนวดๆ คลึงแก้ปวด แม้รู้ดีว่าจะไม่ช่วยอะไรก็ตาม
ทางเลือกตอนที่มีคืออย่างน้อยๆ
ก็กันสองคนให้ห่างกันในสายตาสาธารณะชนร่วมป้อมซะหน่อย
หน้าที่เสี่ยงตายแบบหาคนทำแทนไม่ได้เช่นนี้ก็คงมีแค่เธอที่กล้าทำเท่านั้นล่ะ!
เอาฟระ! ตายเป็นตาย!!
ไว้จบเรื่องบ้าๆ
พวกนี้จะบังคับให้เออร์วินเซ็นต์อนุมัติการออกล่าไททันเป็นๆ แล้วให้รีไวไปล่ามาผ่าทดลองให้หนำใจไปเลย!
คิดได้แล้วจึงยกถาดอาหารที่พร่องไปเยอะแล้ว
ถลาไปหาคนสองคนที่นั่งอยู่ แล้วถือวิสาสะแทรกกลางลงไปอย่างไม่รั้งรอ
“ไงจ๊ะ? เอเลนจ๋า~”
หญิงสาวจงใจลากเสียงหวานอย่างกวนประสาท
ก่อนเบียดเพื่อนร่วมงานให้ออกห่างร่างของเด็กสาว เจ้าตัวกัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิด
ดีไม่ดีคงอยากพุ่งมาขย้ำคอหอยเธอแล้วด้วยซ้ำไป
แต่ก็อะนะ...
ต่อให้นิสัยโผงผางกว่านี้ร้อยเท่าให้มีเรื่องกันที่นี่แบบนี้หมอนั่นที่หน้ามืดขนาดไหนก็ยังเก็บกลั้นอารมณ์กรุ่นๆ
ไว้ได้
อดไม่ได้ที่จะขยิบตาแบบขอลุแก่โทษ
ซึ่งไม่รู้ไปสะกดต่อมอะไรพ่อคุณเข้า แยกเขี้ยวใส่กันซะงั้น
แต่ที่น่าแปลกคือปฏิกิริยาของเด็กสาว
เจ้าตัวถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับโล่งอก ใบหน้าเนียนที่เป็นสีน้ำตาลอ่อนๆ
ดูสุขภาพดี บัดนี้ดูซีดเซียวอย่างไรชอบกล
จะว่าไป...
ยังไม่ได้ให้หมอตรวจร่างกายของเอเลนจริงๆ จังๆ เลยนี่น่ะ
เพราะถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ
ถึงจะเป็นเรื่องดีสำหรับการวิจัยก็เถอะ
แต่จังหวะตอนนี้ไม่เหมาะให้ทำอะไรแบบนั้นซะด้วย รั้งแต่จะวุ่นวายเพิ่มไปซะเปล่าๆ
“หันหน้ามาหน่อยสิ เอเลน”
ฮันจิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เอเลนกะพริบตาปริบๆ เหมือนคนเพิ่งตื่นจากภวังค์
ดูน่ารักน่าเอ็นดูประสาเด็กสาววัยแรกแย้ม จนอดคิดขึ้นมาวูบหนึ่งไม่ได้ว่า...
ดูน่ากินล่ะนะ
หญิงสาวสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป
แล้วนำมือเรียววางทาบทับบนหน้าผากนวล
ตัวอุ่นๆ ลมหายใจก็ร้อนกว่าที่เคยจับต้อง
บอกก่อนว่าเธอไม่ได้นิยมเด็กสาวหรืออะไรหรอกนะ
ก่อนหน้านี้เพื่อการทดลองเลยต้องตรวจโน้นตรวจนี้กับร่างกายเด็กคนนี้เท่านั้นเอง!
“วันนี้นอนพักเงียบๆ คงดีกว่าน่ะ
เดี๋ยวฉันไปคุยกับหมอนั้นให้”
.... ขืนให้อยู่ห้องเดียวกันเธอคงไม่ได้นอนล่ะนะ
ประโยคหลังนี่กระซิบข้างหูให้ได้ยินกันแค่สองคน
และตามประสาเด็กไร้เดียงสาไม่คุ้นกับเรื่องพวกนี้ แม้ท่าทางจะโดนหมอนั่น ‘สำรวจ’ ไปซะทุกซอกทุกมุมแล้วก็เถอะ
ใบหน้าที่ดูซีดเซียวก็แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ดูชุ่มฉ่ำมีชีวิตชีวา
น่ากินราวกับมะเขือเทศผลโตเลยทีเดียว
“ครับ...” เอเลน เยเกอร์พยักหน้า ดูหงอยๆ
ลงนิดหน่อย
ทำเอาเธอต้องลูบศีรษะอย่างปลอบๆ
เส้นผมสีน้ำตาลเข้มจัดที่นุ่มมือราวกับเส้นไหมอย่างไม่น่าเชื่อ
นึกอิจฉารีไวที่เด็กคนนี้ติดอย่างกับอะไรดีขึ้นมาเล็กๆ
ก็เด็กมันน่ารัก....
ไม่แปลกที่จะหลงหัวปักหัวปำอะนะ
“ดังนั้น....อย่างที่ว่ามาอะนะ
คืนนี้ก็ไปหาที่หลับที่นอนเองล่ะกันนะพ่อคุณ!”
ฮันจิตบไหล่ป๊าบๆ อย่างไม่ออมแรง
เพราะรู้ว่าผิวหนังและร่างกายของเพื่อนทนทานใกล้เคียงกับคำว่าฟันแทงไม่เข้าอยู่ไม่กี่มากน้อย
“แส่ไม่เข้าเรื่องยัยสี่ตา... เจ้าเด็กนั้นยังไม่เห็นจะว่าอะไรฉัน”
ถ้าไม่ติดว่าโตๆ กันแล้ว จากเสียงคำรามและเสียงขบฟันกรอดๆ
อีกฝ่ายของพุ่งเข้ามาบีบคอเธอด้วยความฉุนเฉียวไปแล้วแหงๆ
หญิงสาวดันแว่นที่ตกลงมาเล็กน้อย
ก่อนโบกนิ้วชี้ไปมาตรงหน้าด้วยท่าทีเหมือนครูประจำชั้นที่ออกโรงห้ามไม่ให้เด็กในปกครองถลาออกไปมีเรื่องทะเลาะวิวาท
จริงๆ จะว่าเข้าข่าย ‘ทะเลาะวิวาท’ ก็ได้อยู่นะ แค่เป็นแบบตัวต่อตัวเสื้อผ้าไม่เกี่ยวเท่านั้นเอง
แถมยังเป็นแบบ ‘รุกเข้าทำ’
อยู่ฝ่ายเดียวซะด้วยสิ
“เฮ้! ลืมแล้วเรอะว่าเด็กนั้นช่วงนี้อาการไม่ค่อยดีน่ะ! หัดทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่สมกับหน้าตาเคร่งๆ นั่นหน่อยเถอะนาย
จะทำงานหามรุ่งหามค่ำฉันก็ไม่ขัดหรอกนะ เพราะคนอดนอนมันนายคนเดียว...”
ฝ่ายคนสูงกว่าเหล่มองใบหน้ากรุ่นๆ ที่เหมือนภูเขาไฟจะปะทุ
แล้วส่ายหน้าหนึ่งทีอย่างอ่อนอกอ่อนใจหนักหนา
“แต่นี่.... ตะบีตะบันทำอย่างกับไม่เคยเห็นผู้หญิงซะอย่างนั้น
เป็นตาแก่หื่นกามหลงเนื้อสาวหรือไง?”
ปัง!
โคมไฟเหนือหัว เฉี่ยวศีรษะเธอไปนิดเดียวร่วงลงมา
ประกายของเทียนที่เต้นไหวถึงเมื่อครู่ดับหายไป
หลงเหลือเป็นแค่หลักฐานตรงแท่งเทียนที่น้ำตาเทียนไหลเยิ้มค่อยๆ แข็งตัว
มีประกายไฟวูบวาบริบหรี่ ก่อนจะโดนปลายเท้าขยี้ซ้ำดับให้สนิท
ฮันจิกลืนน้ำลายในลำคอ มือที่ถือตะเกียงสั่นจนทำให้แสงไฟตกลงบนใบหน้าอีกฝ่ายสั่นไหว
หลอนขึ้นไปอีกระดับ
“ง่า... แค่เปรียบเปรยเฉยๆ
เลือดจะไปลมจะมายังกับผู้หญิงวัยหมดประจำเดือนไปได้!” .... ใจหายหมด
คำอุทธรณ์หลังนั่น ทำได้เพียงครวญในใจไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้
เพราะถึงรู้ก็รั้งแต่จะไม่ใส่ใจเท่านั้นเอง
แหงล่ะ! พ่อคุณเคยสนหน้าอินทร์หน้าพรรหมที่ไหนด้วยเรอะ!!
ใช่ว่ารีไวจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองหมกมุ่นกับร่างกายอีกฝ่ายมากเกินไป
ไม่ว่าจะทำอะไรที่ไหน... หากไม่ได้เห็นอยู่ในสายตาก็จะหวนคิดถึงร่ำไป
ความพยายามในการควบคุมตัวเองครั้งที่แล้วล้มเหลวและพังทลายไม่เป็นท่า
ปัจจุบันเลยปล่อยไปตามสัญชาตญาณที่เรียกร้อง...
มือไวกว่าปาก
และปากก็ไวไม่ได้ต่างจากมือเท่าไหร่
ไม่แค่สมองคิด
ร่างกายเองก็ต้องการ ยิ่งเมื่อได้รับการตอบสนองยิ่งเตลิดไปไกล
“ชิ!”
อดไม่ได้ที่จะสบถในลำคอ
แล้วเดินจากไปทั้งอย่างนั้น
ฮันจิมองตามแผ่นหลังของเพื่อนที่เดินหายไปในความมืดด้วยความรู้สึกหลากหลาย
แต่ค่อนข้างมั่นใจอยู่หลายส่วนว่าที่เป็นแบบนี้เพราะความสับสนในใจตัวเอง
สำหรับคนที่ไม่ได้นึกคิดจะผูกพันชีวิตกับใคร
.... ‘ความรัก’
เป็นเรื่องไกลตัว ....
การแต่งงาน... รับอีกคนส่วนหนึ่งในชีวิตโดยไม่คาดคิดมาก่อน
มีเพียงความต้องการอยากครอบครอง
ไม่ใช่ทางออกที่ถูกต้องในการรักษาความสัมพันธ์ให้ยืนยาว
หนำซ้ำเจ้าตัวยังดูแยกระหว่าง
‘ความใคร่’ กับ ‘ความปรารถนา’
ไม่ออกอีกด้วย
“ก็ต้องค่อยๆ
เป็น ค่อยๆ ไป ใครใช้ให้หมอนั่นเก่งแต่เรื่องจับดาบสู้กันล่ะ”
ฮันจิยักไหล่
ก่อนจะเดินกลับห้องไปอีกทาง
ท่ามกลางความเงียบในห้องที่แสงจันทร์แห่งค่ำคืนเล็ดลอดเข้ามาได้เพียงบางส่วน
เด็กสาวลืมตาโพลงในความมืดมิด
นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองเพดานอิฐที่อยู่เหนือหัว พลางกระชับหมอนอีกใบเข้าหาลำตัว
....กลิ่นกายจางๆ
ของหัวหน้ารีไวยังคงหลงเหลืออยู่เล็กน้อย ปะปนไปกับกลิ่นไอของแดดอ่อนๆ
ไร้ไออุ่นของอ้อมแขนกับแผ่นอกกว้างที่โดนบังคับให้แนบชิดเช่นทุกคราว
ลมหายใจอุ่นที่เป่าระรดข้างขมับ...
....เสียงของหัวใจที่เต้นดังเป็นจังหวะหนักแน่นอย่างมั่นคง....
ไม่มีสักอย่างเลย...
ห้องและเตียงก็ยังดูกว้างกว่าทุกที...
และอ้างว้างจนชวนให้เหงาจับใจ
เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่องที่เอเลนรู้สึกว่าตัวเอง....
เหงาเหลือเกิน และเฝ้าภาวนาให้ยามเช้ามาถึงสักที
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เปิดพรีออร์เดอร์ฟิค 花咲く少女 Hana saku Shoujo เล่มหนึ่งจ้าา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น